**କାଶୀପୁରର ସେହି ଭୟଙ୍କର ଅତୀତ**

 କାଶୀପୁର କାହାଣୀ ୨୩

### **କାଶୀପୁରର ସେହି ଭୟଙ୍କର ଅତୀତ**

ଅତୀତର ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକ କଥା ଟିକେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ । କାଶୀପୁର ଥିଲା ଏକ ଘଞ୍ଚ, ନିବିଡ଼ ଜଙ୍ଗଲ ଘେରା ଛୋଟ ଗାଁଟିଏ । ସନ୍ଧ୍ୟା ନଇଁଲେ ସେଠି ପକ୍ଷୀଙ୍କ କାକଳି ବଦଳରେ ଶୁଭୁଥିଲା ହିଂସ୍ର ବାଘର ଗର୍ଜନ । ଭୟ ଏମିତି ଥିଲା ଯେ, ଲୋକେ କାହା ଉପରେ ରାଗିଲେ ଗାଳି ଦେଇ କହୁଥିଲେ— **"ତତେ ବାଘ ଖାଉ!"** ଅର୍ଥାତ୍ ବାଘ ହିଁ ଥିଲା ସେହି ସମୟର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଆତଙ୍କ ।

କିନ୍ତୁ ସେହି ଆତଙ୍କ ଭିତରେ ଗାଁର ସୁରକ୍ଷା କବଚ ସାଜି ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ ଜଣେ ମହାନ ବୀର— **ଆମ ବଣ୍ଡା ଅଜା** ।

### **ବଣ୍ଡା ଅଜା: ବୀରତ୍ୱର ଅନନ୍ୟ ପ୍ରତୀକ**

ବଣ୍ଡା ଅଜା କେବଳ ଏକ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ନଥିଲେ, ସେ ଥିଲେ ତତ୍କାଳୀନ ରାଜାଙ୍କର ପରାକ୍ରମୀ ସେନାପତି । ତାଙ୍କର ସାହସ ଆଗରେ କାଶୀପୁରର ଘଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟ ମଥାନତ କରୁଥିଲା । ଜେଜେମା’ଙ୍କ କହିବା ଅନୁସାରେ, ନିଜ ଜୀବନକୁ ପାଣି ଛଡ଼ାଇ ସେ **୪୦୦ରୁ ଅଧିକ ବାଘ** ଶିକାର କରି ଗାଁକୁ ଆତଙ୍କମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଟି ଶର ଓ ପ୍ରତିଟି ଆଘାତରେ ଥିଲା ମାତୃଭୂମିର ସୁରକ୍ଷାର ସଂକଳ୍ପ ।

### **ରାଜଭକ୍ତିରୁ ଜଗନ୍ନାଥ ସଂସ୍କୃତି**

ବଣ୍ଡା ଅଜା ବାଘ ମାରିବା ପରେ ସେହି ବାଘମାନଙ୍କର ନଖଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ପାଖରେ ଅହଂକାର କରି ରଖିନଥିଲେ । ସେ ସମସ୍ତ ବାଘ ନଖ ନେଇ ରାଜାଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କରିଦେଇଥିଲେ । ରାଜା ମଧ୍ୟ ସେହି ବୀରତ୍ୱର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝିଥିଲେ । ସେ ସେହି ସଂଗୃହିତ ବାଘ ନଖରେ ଓଡ଼ିଶାର ଆରାଧ୍ୟ ଦେବତା— **ମହାପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥ, ବଳଭଦ୍ର ଏବଂ ଦେବୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଦିବ୍ୟ 'ବାଘ ନଖ ମାଳ'** ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଇଥିଲେ ।

ଜଣେ ବୀରର ପରାକ୍ରମ, ଶେଷରେ ଜଗତର ନାଥ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗର ଆଭୂଷଣ ପାଲଟିଗଲା । ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ ସୌଭାଗ୍ୟ ଆଉ କଣ ହୋଇପାରେ?

---

### **ଉପସଂହାର: ଅଜାଙ୍କ ସ୍ମୃତି ଓ କାଳିଆର ରୂପ**

ଆଜି ସେହି ବୀର ବଣ୍ଡା ଅଜା ଆମ ଗହଣରେ ନାହାନ୍ତି ସତ, କିନ୍ତୁ ସେ ଇତିହାସର ପୃଷ୍ଠାରେ ଅମର । ଆଜି ବି ଯେତେବେଳେ ପବିତ୍ର ରଥଯାତ୍ରା ଆସେ, ବଡ଼ଦାଣ୍ଡରେ ରଥ ଗଡ଼ିଚାଲେ, ସେତେବେଳେ ରଥ ଉପରେ ମୋ କାଳିଆ ସାଆନ୍ତ, ବଡ଼ଭାଇ ବଳଭଦ୍ର ଓ ଭଉଣୀ ସୁଭଦ୍ରା ସେହି 'ବାଘ ନଖ ମାଳ' ପିନ୍ଧି ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦିଅନ୍ତି । ସେହି ଦିବ୍ୟ ରୂପକୁ ଦେଖିଲେ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଚାଲିଆସେ ଏବଂ ମନେପଡ଼ିଯାନ୍ତି କାଶୀପୁରର ସେହି ସାହସୀ ବଣ୍ଡା ଅଜା ।

ଏହି କାହାଣୀ ଆମକୁ ଶିଖାଏ ଯେ, ସାହସ ଓ ନିଷ୍ଠାର ସହ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ କେବେ ବୃଥା ଯାଏନାହିଁ, ତାହା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚରଣରେ ସ୍ଥାନ ପାଏ । 

**ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ!  ।**