କାଶୀପୁର କାହାଣୀ:୧୧
ଲକ୍ଷେ ଚମ୍ପା ର ଗାଁ
## **ପ୍ରଥମ ପରିଚ୍ଛେଦ: ପାହାଡ଼ ଘେରାର ସେଇ ଚମ୍ପା ଗାଁ**
କାଶୀପୁର କେବଳ ଗୋଟିଏ ଗାଁ ନଥିଲା, ସେଇଟା ଥିଲା ପ୍ରକୃତିର ଏକ ଜୀବନ୍ତ କାନଭାସ୍। ଚାରିପଟେ ସବୁଜ ପାହାଡ଼ର ପ୍ରାଚୀର, ଆଉ ତାରି ଭିତରେ ହସୁଥିଲା ଆମ ଗାଁ। ଗାଁକୁ ପଶିଗଲା ବେଳକୁ ଚମ୍ପା, ଆମ୍ବ, ପଣସ ଆଉ ଶାଳ ଗଛର ଘଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲ ମନକୁ ମୋହି ନେଉଥିଲା। ବିଶେଷ କରି ଯେତେବେଳେ ଚମ୍ପା ଫୁଲ ଫୁଟେ, ପବନରେ ଏମିତି ଏକ ମହକ ଭାସିଆସେ ଯେ ମନେହୁଏ ସତେ ଯେମିତି କେହି ସାରା ଗାଁରେ ଅତର ଢାଳି ଦେଇଛି।
ଛୋଟ ପିଲା ଦିନର ସେଇ ସ୍ମୃତି ସବୁ ଆଜି ଆଖି ଆଗରେ ନାଚିଉଠେ। ଗାଁର ସେଇ ସବୁଜିମା ଭିତରେ ସମୟ ଯେମିତି ଧୀରେ ଧୀରେ ଚାଲୁଥିଲା।
## **ଦ୍ୱିତୀୟ ପରିଚ୍ଛେଦ: ଶିବ ମନ୍ଦିର ଓ ଚମ୍ପା ବଣର ରହସ୍ୟ**
ଗାଁର ସବୁଠୁ ପୁରୁଣା ଓ ଜାଗ୍ରତ ସ୍ଥାନ ଥିଲା କାଶୀପୁରର ଶିବ ମନ୍ଦିର। ମନ୍ଦିରର ଠିକ୍ ପାଖକୁ ଲାଗି ରହିଥିଲା ଗାଁର ଶ୍ମଶାନ। କିନ୍ତୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା, ସେଇ ଶ୍ମଶାନକୁ କେହି ଭୟ କରୁନଥିଲେ। ବୁଢ଼ୀମା ଆମକୁ ସେଇ ସ୍ଥାନକୁ "ଚମ୍ପା ବଣ" ବୋଲି ପରିଚୟ କରାଇଥିଲା।
ନୂଆ ହୋଇ ଗାଁକୁ ଆସୁଥିବା ବୋହୂମାନଙ୍କୁ ବୁଢ଼ୀମା ସେଇ ଚମ୍ପା ବଣକୁ ଦେଖାଇ କହୁଥିଲା:
> *"ଲୋ ବୋହୂ, ଏ ଗାଁକୁ ତୁ ପାଦ ଦେଇଛୁ ସିନା, ମନେରଖିଥା... ଦିନେ ଏଇ ଚମ୍ପା ବଣର କୋଳରେ ହିଁ ତୋର ଶେଷ ଦାହ ସଂସ୍କାର ହେବ। ଏଇଠି ମଲା ମଣିଷ ବି ଚମ୍ପା ଫୁଲର ସୁବାସରେ ଶୋଇପଡ଼େ।"*
ମୃତ୍ୟୁ ସେଠି ଭୟଙ୍କର ନଥିଲା, ବରଂ ଏକ ସୁଗନ୍ଧିତ ବିଦାୟ ଥିଲା। ବଡ଼ବାପା ଥିଲେ ସେଇ ମନ୍ଦିରର ପୂଜାରୀ। ବଡ଼ବାପାଙ୍କ ହାତ ଧରି ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ମନ୍ଦିର ଗର୍ଭଗୃହକୁ ଯାଏ, ଶିବଲିଙ୍ଗକୁ ଏତେ ପାଖରୁ ଦେଖିବାର ଅପୂର୍ବ ସୁଯୋଗ ମୋତେ ମିଳୁଥିଲା।
## **ତୃତୀୟ ପରିଚ୍ଛେଦ: ଲକ୍ଷେ ଚମ୍ପା ଓ ସେଇ ମୂଲ୍ୟବାନ ସେଓ**
ମହଦେବଙ୍କ ମହିମା ଏମିତି ଥିଲା ଯେ ଦୂରଦୂରାନ୍ତରୁ, ବିଶେଷ କରି ମାର୍ବାଡ଼ି ଓ ସିନ୍ଧି ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁମାନେ ଗାଁକୁ ଆସୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଏକ ବିଶେଷ ମାନସିକ ଥାଏ— "ଲକ୍ଷେ ଚମ୍ପା ସମର୍ପଣ"। ସେତେବେଳେ ବାହାରୁ ଆସୁଥିବା ବେପାରୀମାନେ ଗାଁର ଚମ୍ପା ଫୁଲରୁ ଅତର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ପାଇଁ ଭିଡ଼ ଜମାଉଥିଲେ।
ସେହି ଧନୀ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖରେ ଭୋଗ ଲଗାଇବା ପାଇଁ ଲାଲ୍ ଟକ୍ଟକ୍ ସେଓ ଆଣୁଥିଲେ। ସେତେବେଳେ ଆମ ଅଞ୍ଚଳରେ ସେଓ ମିଳିବା ପ୍ରାୟ ଅସମ୍ଭବ ଥିଲା, ତାହା ଥିଲା ଆମ ପାଇଁ ଅତି ମୂଲ୍ୟବାନ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ଜିନିଷ। ଭୋଗ ସରିବା ପରେ ମୁଁ ବଡ଼ବାପାଙ୍କ କାନି ଧରି ଲୋଭିଲା ଆଖିରେ ଚାହିଁ ରହୁଥିଲି ଆଉ କହୁଥିଲି— *"ବଡ଼ବାପା, ମୋତେ ଟିକେ ସେଓ ଦିଅ ..."*
ଘରକୁ ଫେରିଲେ ଦେଖେ, ବୁଢ଼ୀମା ମନ୍ଦିରରୁ ଆସିଥିବା ଅଧାଫାଳ ନଡ଼ିଆ ସବୁକୁ ସାଇତି ରଖି ସେଥିରୁ ତେଲ ବାହାର କରିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ। ସେଇ ତେଲରେ ବି ଯେମିତି କାଶୀପୁରର ମାଟିର ବାସ୍ନା ଥାଏ।
## **ଚତୁର୍ଥ ପରିଚ୍ଛେଦ: ସମୟର କରାଳ ରୂପ ଓ ଖାଁ ଖାଁ ଗାଁ**
ସମୟ ବଦଳିଲା। ପ୍ରଗତି ଓ ସହରୀକରଣର କୁଠାରଘାତ ଗାଁ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ପାହାଡ଼ କଟାହେଲା, ଗାଁର ଆମ୍ବ, ପଣସ ଆଉ ଶାଳ ଗଛ ସହିତ ସେଇ ମହକୁଥିବା "ଚମ୍ପା ବଣ" କୁ ବି କାଟି ସଫା କରିଦିଆଗଲା। ବେପାରୀମାନେ ଆଉ ଅତର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାକୁ ଆସିଲେନି, କାରଣ ଫୁଲ ଫୁଟିବାକୁ ଗଛ ହିଁ ନଥିଲା।
ବଡ଼ବାପା ଆଖି ବୁଜିଲେ, ବୁଢ଼ୀମା ବି ସେଇ ଶ୍ମଶାନରେ ସେଦିନ ଲୀନ ହୋଇଗଲା ।
ଆଜି ବହୁ ବର୍ଷ ପରେ ନିଜ ଗାଁ କାଶୀପୁର କୁ ଦେଖିଲେ ଲାଗେ ମନ୍ଦିରଟି ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସେଇ ଆବେଗ ନାହିଁ। ଆଖପାଖକୁ ଚାହିଁଲେ ଛାତିଟା ଫାଟିଯାଉଛି। କାହିଁ ସେଇ ଲକ୍ଷେ ଚମ୍ପାର ବାସ୍ନା? ଆଜି ସେଇ ଚମ୍ପା ବଣ ନାହିଁ କି ସେଇ ମଣିଷ ନାହାନ୍ତି। ସାରା ଗାଁଟା ଆଜି ଶୂନଶାନ, "ଖାଁ ଖାଁ" କରୁଛି। ମନ୍ଦିର ଚଉତରାରେ ବସି କେବଳ ଲୁହ ଗଡ଼ାଇ ଆଉ ପବନରେ ସେଇ ପୁରୁଣା ଚମ୍ପାର ମହକକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି...।
---
ମାନସ କୁମାର ସାହୁ
No comments:
Post a Comment