Saturday, 20 June 2026

କାଶୀପୁରର ପ୍ରଜା ଆନ୍ଦୋଳନ ଓ ବିପ୍ଳବର ଅକୁହା କାହାଣୀ

 କାଶୀପୁର କାହାଣୀ ୧୭


---


# ଇତିହାସର ପୃଷ୍ଠାରୁ: କାଶୀପୁରର ପ୍ରଜା ଆନ୍ଦୋଳନ ଓ ବିପ୍ଳବର ଅକୁହା କାହାଣୀ



ଓଡ଼ିଶାର ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମ ଏବଂ ଗଡ଼ଜାତ ପ୍ରଜା ଆନ୍ଦୋଳନର ଇତିହାସ ଅନେକ ନିଆରା କାହାଣୀରେ ସମୃଦ୍ଧ। ସେହିଭଳି ଏକ ସ୍ମରଣୀୟ ତଥା ପ୍ରେରଣାଦାୟୀ ଅଧ୍ୟାୟ ହେଉଛି ରାୟଗଡ଼ ଜିଲ୍ଲାର କାଶୀପୁର ଅଞ୍ଚଳର ପ୍ରଜା ବିଦ୍ରୋହ। କଳାହାଣ୍ଡି ଇଷ୍ଟେଟ୍ ଅଧୀନରେ ଥିବା ଏହି ଜମିଦାରୀ ରାଜ୍ୟରେ ଶୋଷଣ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯେଉଁ ସ୍ୱର ଉତ୍ତୋଳନ ହୋଇଥିଲା, ତାହା ଭାରତୀୟ ସ୍ୱାଧୀନତା ଆନ୍ଦୋଳନର ମହାସ୍ରୋତରେ ମିଶି ଏକ ନୂତନ ଇତିହାସ ରଚନା କରିଥିଲା।


### ଅନ୍ଧକାରର ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକ ଏବଂ ପ୍ରଜାଙ୍କ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା


ସେତେବେଳେ କାଶୀପୁର ଅଞ୍ଚଳର ଜନସାଧାରଣ ଥିଲେ ଅତି ସରଳ, ନିରୀହ, ଭୟାଳୁ ଏବଂ ଧର୍ମଭୀରୁ। ଆଧୁନିକ ଶିକ୍ଷାର ସ୍ପର୍ଶ ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ଜମାରୁ ଛୁଇଁ ନଥିଲା। ସ୍ଥିତି ଏପରି ଥିଲା ଯେ, ସହରୀ ବାହ୍ୟ ଜଗତର କୌଣସି ଧୋତି-କୁର୍ତ୍ତା ପିନ୍ଧା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଲୋକେ ପ୍ରାଣ ଭୟରେ ଜଙ୍ଗଲ କିମ୍ବା ଘର ଭିତରେ ଆତ୍ମଗୋପନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସରଳତାର ସୁଯୋଗ ନେଇ ଅଞ୍ଚଳରେ ବେଠି, ବେକାରୀ ଓ ଗାଲା ଭଳି ଅମାନୁଷିକ ପ୍ରଥା ପ୍ରଚଳିତ ଥିଲା। ଅଞ୍ଚଳବାସୀ ନିଜ ଘରୁ ଖାଦ୍ୟ ପେୟ ନେଇ ବିନା ମୂଲ୍ୟରେ ଦିନ ଦିନ ଧରି ଶ୍ରମ ଦାନ କରୁଥିଲେ।


ତେବେ ଏହି ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ କାଶୀପୁରର ତତ୍କାଳୀନ ରାଜା ଥିଲେ ପ୍ରଜାବତ୍ସଲ। ସେ ପ୍ରଜାଙ୍କ ଦୁଃଖସୁଖକୁ ବୁଝୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ କଳାହାଣ୍ଡି ଦରବାର ଓ ଇଂରେଜ ପ୍ରଶାସନର ଚାପ ଯୋଗୁଁ ଅତ୍ୟାଚାର ଚରମ ସୀମାରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲା।


### ରାଜମାତାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ ଓ ବିପ୍ଳବର ପ୍ରଥମ ସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗ


ଏହି ସମସ୍ତ ଅତ୍ୟାଚାରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଜନସାଧାରଣ ଶେଷରେ କାଶୀପୁରର ରାଜମାତା ସମ୍ଭୁପ୍ରୀୟ ଦେବୀଙ୍କ ଶରଣାପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ। ରାଜମାତା ସେମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ବୁଝିବା ସହ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଂସ୍କାର ଆଣିବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରିଥିଲେ। ସେହି ସମୟରେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ମହିଳାମାନେ ଶାଢ଼ୀ ପିନ୍ଧିବା ମଧ୍ୟ ଜାଣି ନଥିଲେ; ରାଜମାତା ଓ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ଗାଁ ଗାଁ ବୁଲି ସେମାନଙ୍କୁ ଶାଢ଼ୀ ପିନ୍ଧିବା ଶିଖାଇଥିଲେ।


* ୧୦ ଅକ୍ଟୋବର ୧୯୩୯: ଦୁର୍ନୀତି ନିବାରଣ କମିଟି ଗଠନ

ରାଜମାତା ସମ୍ଭୁପ୍ରୀୟ ଦେବୀ ଗାଁର ମୁଖ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ନେଇ ରାଜପ୍ରାସାଦ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଗୁପ୍ତ ବୈଠକର ଆୟୋଜନ କରିଥିଲେ। ଏହି ବୈଠକରେ 'ଦୁର୍ନୀତି ନିବାରଣ କମିଟି' ଗଠନ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହାର ନାମ ଦୁର୍ନୀତି ନିବାରଣ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକୃତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ଜାତୀୟ ଆନ୍ଦୋଳନ ସହ ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଯୋଡ଼ିବା।



* ୧୫ ଜାନୁଆରୀ ୧୯୪୦: ଦ୍ୱିତୀୟ ବୈଠକ ଓ କଂଗ୍ରେସର ବାର୍ତ୍ତା

କମିଟିର ଦ୍ୱିତୀୟ ବୈଠକ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଆଗଲା ଯେ କାଶୀପୁରର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁରପଲ୍ଲୀରେ କଂଗ୍ରେସ ଓ ସ୍ୱାଧୀନତାର ବାର୍ତ୍ତା ପ୍ରଚାର କରାଯିବ।



* ୦୩ ଫେବୃଆରୀ ୧୯୪୧: ପ୍ରଥମ ଖୋଲା ସଭା ଓ ସତ୍ୟାଗ୍ରହର ଆହ୍ୱାନ

ଟିକିରି ଗୋକୁଲମୁଣ୍ଡା ଗ୍ରାମର ଏକ ଆମ୍ବତୋଟାରେ ପ୍ରଥମ କରି ଏକ ବିରାଟ ଖୋଲା ବୈଠକ ହେଲା। ଶ୍ରୀ ବିନାୟକ ମିଶ୍ର ଏହି ସଭାର ସଭାପତିତ୍ୱ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଗୁକିଗୁମାର ବିପ୍ଳବୀ ଶ୍ରୀ ପଦ୍ମ ଲୋଚନ ପାତ୍ରଙ୍କୁ ସତ୍ୟାଗ୍ରହ ପାଇଁ ନିର୍ବାଚିତ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହା ପରେ ବିପ୍ଳବର ବହ୍ନି ଜଳିଉଠିଲା ଏବଂ ଭୟରେ ଶାସକ ଗୋଷ୍ଠୀ ବେଠି ପ୍ରଥା ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ।



* ୩୧ ମେ ୧୯୪୨: ବିନାୟକ ମିଶ୍ରଙ୍କ ଗିରଫଦାରୀ

ଆନ୍ଦୋଳନ ବ୍ୟାପକ ହୋଇ କଳାହାଣ୍ଡି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ମୁଖ୍ୟ ନେତା ଶ୍ରୀ ବିନାୟକ ମିଶ୍ରଙ୍କୁ ଗିରଫ କରାଗଲା। ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ଉଗ୍ର ଅସନ୍ତୋଷ ଯୋଗୁଁ ତାଙ୍କୁ ୨୦୦ ଟଙ୍କା ଜୋରିମାନା କରି ଛାଡ଼ି ଦିଆଗଲା ସତ, ହେଲେ ସାଧାରଣ କର୍ମୀଙ୍କ ଉପରେ ଶାସକ ଗୋଷ୍ଠୀ ଅକଥନୀୟ ଅତ୍ୟାଚାର କରିଥିଲେ।



### ରାଜାଙ୍କ ବଳିଦାନ ଓ ଆଦିବାସୀ ସେବା ମଣ୍ଡଳ ପ୍ରତିଷ୍ଠା


ଏହି ସଂଗ୍ରାମରେ କାଶୀପୁର ଜମିଦାର ରାଜା ରୁଦ୍ର ପ୍ରତାପଙ୍କ ସକ୍ରିୟ ସମର୍ଥନ ରହିଥିଲା। ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କ ସପକ୍ଷରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବାରୁ କଳାହାଣ୍ଡି ଦରବାର ତାଙ୍କ ଉପରେ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲେ। ଶେଷରେ **୧ ଅଗଷ୍ଟ ୧୯୪୫**ରେ ରାଜା ରୁଦ୍ର ପ୍ରତାପଙ୍କୁ କ୍ଷମତାଚ୍ୟୁତ କରାଯାଇ ଇଷ୍ଟେଟ୍ କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ହାତରେ ଦାୟିତ୍ୱ ନ୍ୟସ୍ତ କରାଗଲା।


କାଶୀପୁରର ଏହି ସମସ୍ତ ଖବର ନିୟମିତ ଭାବେ 'ଓଡ଼ିଶା ଗଡ଼ଜାତ ପ୍ରଜା ମଣ୍ଡଳ' ପତ୍ରପତ୍ରିକାରେ ପ୍ରକାଶ ପାଉଥିଲା। ବିପ୍ଳବକୁ ଆହୁରି ସଂଗଠିତ କରିବା ପାଇଁ ସ୍ଥାନୀୟ କିଛି ଜନନେତା କଟକ ଯାଇ ସ୍ୱରାଜ ଆନ୍ଦୋଳନର ପୁରୋଧା ଡ. ହରେକୃଷ୍ଣ ମହତାବ, ସାରଙ୍ଗଧର ଦାସ, ନବକୃଷ୍ଣ ଚୌଧୁରୀ, ମାଳତୀ ଚୌଧୁରୀ ଏବଂ ସଦାଶିବ ତ୍ରିପାଠୀଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା କରିଥିଲେ।


ଏହି ଆଲୋଚନା ପରେ, ସ୍ଥାନୀୟ ନେତା **ଶ୍ରୀ ଆପୁଡୁ ସାହୁ** ନିଜ ସରକାରୀ ଚାକିରିରୁ ଇସ୍ତଫା ଦେଇ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କରି ନେତୃତ୍ୱରେ **୭ ଜୁନ୍ ୧୯୪୬**ରେ କାଶୀପୁରଠାରେ **‘ଆଦିବାସୀ ସେବା ମଣ୍ଡଳ’** ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହେଲା, ଯାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଅଞ୍ଚଳର ଶିକ୍ଷା, ସଂସ୍କାର ଏବଂ ଚେତନା ଜାଗ୍ରତ କରିବାରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ମାଧ୍ୟମ ସାଜିଥିଲା।


---


କ୍ରମଶଃ


ମାନସ କୁମାର ସାହୁ 

ଅଭିମାନରୁ ସମ୍ମାନ

 କାଶୀପୁର କାହାଣୀ ୧୬

ଅଭିମାନରୁ ସମ୍ମାନ



### ପ୍ରଥମ ପରିଚ୍ଛେଦ: ପିଲାଦିନର ସେଇ ଅନ୍ଧାର


ମୋ ଜନ୍ମ ଗୋଟିଏ ନିମ୍ନ ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ପରିବାରରେ। ପିତା କୃଷି ବିଭାଗର ଜଣେ ସାଧାରଣ କର୍ମଚାରୀ ଥିଲେ। ପିଲାବେଳୁ ମୁଁ ତାଙ୍କର ସେହି କଷ୍ଟମୟ ଜୀବନକୁ ଖୁବ୍ ନିକଟରୁ ଦେଖିଛି। ସେ ଶ୍ୱାସ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ଥିଲେ, ତଥାପି ନିଜ ଦେହକୁ ଖାତିର ନକରି, ଅତି କଷ୍ଟରେ ସେ ଆମକୁ ବଡ଼ କରିଥିଲେ। ଏହା ଆଜିର କଥା ନୁହେଁ, ମୋ ପିଲାଦିନର ସେହି କାଶୀପୁର ଗାଁର ସ୍ମୃତି, ଯାହା ଆଜି ବି ମୋ ମନରେ ସତେଜ ଅଛି।


କାଶୀପୁରରେ ଯେତେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରିବାର ରହୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଧିକାଂଶ ଥିଲେ ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ଜମିଦାର। ହେଲେ ଆମ ଭଳି କା ଭା (ଖୁବ୍ କମ୍) ପରିବାର ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ନାମକୁ ମାତ୍ର ଅଳ୍ପ କିଛି ଜମି ଥିଲା। ଗାଁରେ ରଥଯାତ୍ରା ଆମ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପର୍ବ ଥିଲା। ସାରା ଗାଁ ଉତ୍ସବମୁଖର ହେଉଥିଲା, ହେଲେ ରଥଯାତ୍ରା ଆସିଲେ ମୋ ଛୋଟ ମନରେ ଏକ ଅଜଣା ଦୁଃଖ ମାଡ଼ି ଆସୁଥିଲା। ରଥ ଉପରେ ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟ ସେବାୟତମାନେ ସୁନା ଅଳଙ୍କାରରେ ସଜେଇ ହୋଇ ଅଭିମାନର ସହ ଠିଆ ହେଉଥିଲେ, ମୁଁ ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ମେଳରେ ନିଜକୁ ଅତି ଛୋଟ ମନେ କରୁଥିଲି। ମୋ ହାତ ବେକ ସେତେବେଳେ ଶୂନ୍ୟ ଥିଲା, ନା ଥିଲା ଭଲ ପୋଷାକ, ନା ଗହଣା।


ଏହା ହିଁ ଥିଲା ମୋ ମନର ସେହି ଅକୁହା କଥା, ଯାହା କାହାକୁ କହିପାରୁ ନଥିଲି। ସେତେବେଳେ ଜେଜେବାପାଙ୍କ ଉପରେ ଭାରି ରାଗ ଆସୁଥିଲା। ମନେ ମନେ ଭାବୁଥିଲି—ଗାଁର ଏତେ ପୁରୁଣା ପରିବାର ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଏତେ ଗରିବ କାହିଁକି? ଜେଜେବାପା ଆମ ପାଇଁ କିଛି ସମ୍ପତ୍ତି କାହିଁକି ରଖିଗଲେ ନାହିଁ? ଏଇ ଅଭିମାନ, ଏଇ ଅସନ୍ତୋଷ ମୋ ମନ ଭିତରେ ମୁଁ ଚାକିରି କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ କ୍ଷତ ହୋଇ ରହିଥିଲା।


### ଦ୍ୱିତୀୟ ପରିଚ୍ଛେଦ: ଅବିଶ୍ୱାସ ଓ ପ୍ରମାଣର ସନ୍ଧାନ


ଘରେ ଜେଜେମା ସବୁବେଳେ ଗୋଟିଏ କଥା ଦୋହରାଏ—"ତୋ ଜେଜେବାପା ବଡ଼ ଦେଶଭକ୍ତ ଥିଲେ, ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମୀ ଥିଲେ।" ନନା (ବାପା) ବି ସେଇ ଏକା କଥା କୁହନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ କଥାକୁ ଆଦୌ ବିଶ୍ୱାସ କରୁ ନଥିଲି। କାରଣ ଆଜିର ଦୁନିଆରେ ସବୁ କଥାର ପ୍ରମାଣ ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ, ଯାହା ଜେଜେମା କିମ୍ବା ନନା କେବେ ଦେଇପାରୁ ନଥିଲେ। ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସନ୍ଦେହ ମୋ ମନରେ ସେତେବେଳେ ଆସୁଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଗାଁର କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି କେବେ ଜେଜେବାପାଙ୍କ ବିଷୟରେ କିଛି କହୁଥିବାର ମୁଁ ଶୁଣି ନଥିଲି। ଯଦି ସେ ଏତେ ବଡ଼ ଲୋକ ଥିଲେ, ତେବେ ଗାଁ ଲୋକ କାହିଁକି ନୀରବ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ମୋତେ ସବୁବେଳେ ଆନ୍ଦୋଳିତ କରୁଥିଲା।


ଦିନ ବିତିଲା, ମୁଁ ପାଠପଢ଼ା ସାରି ତହସିଲ ଅଫିସରେ ଚାକିରି କଲି। ଦିନେ ଅଫିସ୍ କାମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିବା ସମୟରେ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧା ବନବାସୀ ମାଆ କିଛି କାମ ପାଇଁ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କର କିଛି ଜରୁରୀ ସରକାରୀ କାମ ଥିଲା, ଯାହା ଅଫିସ୍ ଚକ୍କର କାଟି କାଟି ଅଟକି ରହିଥିଲା। ମୁଁ ତାଙ୍କ କଷ୍ଟ ଦେଖି ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କ କାମଟି କରିଦେଲି।


କାମ ସରିବା ପରେ, ସେଇ ବୁଢ଼ୀ ମାଆ ଜଣକ ମୋତେ ଖୁବ୍ ନିରେଖି ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଏକ ଅପୂର୍ବ ଆତ୍ମୀୟତା ଥିଲା। ସେ ସେହି ସରଳ ଗାଁ ଭାଷାରେ କହିଲେ—"ବାବୁ, ତମେ ଆମ ସଭାପତି ବୁଢ଼ାର ନାତି ନା?


ମୁଁ ଚମକି ପଡ଼ିଲି। ସେଦିନ ସେଇ ବନବାସୀ ମାଆ ମୋତେ ମୋ ଜେଜେବାପାଙ୍କ ପୁରୁଣା କଥା ସବୁ କହିଲେ। ସେ କହିଲେ କିପରି ଜେଜେବାପା ଗାଁ ଗାଁ ବୁଲି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସଫା-ସୁତୁରା ରହିବାକୁ ବୁଝାଉଥିଲେ, ପିଲାମାନଙ୍କୁ ସ୍କୁଲ୍ ପଠାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ଦେଉଥିଲେ। ସେତେବେଳକୁ ସେହି ମାଆ ମାତ୍ର ୧୦ ବର୍ଷର ଝିଅ ଥିଲେ, ହେଲେ ତାଙ୍କ ମନରେ ସଭାପତି ବୁଢ଼ାଙ୍କ (ଜେଜେବାପା) ସେଇ ସ୍ମୃତି ଅଲିଭା ହୋଇ ରହିଥିଲା। ଖୁସି ଓ ବ୍ୟସ୍ତତା ଭିତରେ ମୁଁ ସେଦିନ ତାଙ୍କ ଫୋନ୍ ନମ୍ବର ରଖିପାରିଲିନି। କିନ୍ତୁ ମନେ ମନେ ଭାବିଲି, ଏହା ତ କେବଳ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧାଙ୍କ ସ୍ମୃତି, ଏଇଟା ବି କୌଣସି ଠୋସ୍ ଲିଖିତ ପ୍ରମାଣ ନଥିଲା।


### ତୃତୀୟ ପରିଚ୍ଛେଦ: ସେଇ ଅଭୁଲା ସାକ୍ଷାତକାର


ସମୟ ଚକ୍ର ଆଗକୁ ଗଡ଼ିଲା। ମୁଁ କିଛି ଦିନ ଭୁବନେଶ୍ୱରରେ ରହିବାକୁ ଆସିଲି। ଦିନେ ଜଣେ ଭଦ୍ରବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସହ ମୋର ଦେଖାହେଲା। ଆଳାପ ଆଲୋଚନା ଭିତରେ ସେ ମୋତେ ମୋ ଗାଁ କଥା ପଚାରିଲେ। ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ କହିଲି—"କାଶୀପୁର"।


"କାଶୀପୁର" ଶୁଣୁ ଶୁଣୁ ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ କହିଲେ—"କାଶୀପୁରରେ ପ୍ରବେଶ କରୁ କରୁ ପ୍ରଥମେ ଗୋଟିଏ ଝିନକର (ଖପରଲି) ଘର ଅଛି, ଆଉ ତା’ ପଛପଟେ ଏକ ବଡ଼ ଆମ୍ବ ତୋଟା ଅଛି। ସେ ଘରଟା ଏବେ ଅଛି ନା ନାହିଁ?"


ମୁଁ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲି! କାରଣ ସେଇଟା ତ ଆମରି ଘର ଥିଲା। ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍କଣ୍ଠାର ସହ ପଚାରିଲି—"ଆପଣ ସେ ଘରକୁ କେମିତି ଜାଣିଛନ୍ତି?"


ସେ ଭଦ୍ରବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ ମୋ ଆଖିକୁ ଚାହିଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ମାନର ସହ କହିଲେ—"ସେଇଟା ଗୋଟିଏ ମହାନ୍ ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମୀଙ୍କ ଘର, ସ୍ୱର୍ଗତ ଆପୁଡୁ ସାହୁଙ୍କ ଘର।"


ମୋ ଗଳା ଶୁଖିଗଲା, ଆଖି କୋଣ ସଜଳ ହୋଇଉଠିଲା। ମୁଁ ଧୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲି—"ସେ ମୋରି ଜେଜେବାପା ଥିଲେ।"


ସେତିକି ଶୁଣିବା ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଆଖିରେ ମୋ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ ଶହେ ଗୁଣ ବଢ଼ିଗଲା। ସେ ମୋତେ ଅତି ଆଦରରେ ଚାହିଁଲେ। ସେହି ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତିଜଣକ ଆଉ କେହି ନଥିଲେ, ସେ ଥିଲେ ସମ୍ମାନନୀୟ **ବୀରେନ ଦାସ**।


### ଚତୁର୍ଥ ପରିଚ୍ଛେଦ: ଇତିହାସର ପୃଷ୍ଠାରେ ଜେଜେବାପା (ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ସତ୍ୟ)


ଭୁବନେଶ୍ୱରର ସେହି ଘଟଣା ପରେ ମୋ ମନରେ ଜେଜେବାପାଙ୍କ ପ୍ରତି ଥିବା ସବୁ ଅଭିମାନ ତରଳିବାକୁ ଲାଗିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମନର କେଉଁ ଏକ କୋଣରେ ଲିଖିତ ପ୍ରମାଣର ସେଇ ପୁରୁଣା ଆବଶ୍ୟକତା ଏବେ ବି ଥିଲା।


ଆଜି ସେହି ଦିନ ଆସିଲା, ଯାହା ମୋ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦିନ। ଆଜି ମୁଁ ବିଶିଷ୍ଟ ଗବେଷକ **ମହେନ୍ଦ୍ର ମିଶ୍ରଙ୍କ** ଲିଖିତ **'କାଶୀପୁର ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମ'** ବହିଟି ପଢ଼ିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଲି। ପୃଷ୍ଠା ପରେ ପୃଷ୍ଠା ଓଲଟାଇ ଚାଲିଥିବା ବେଳେ ହଠାତ୍ ମୋ ଆଖି ଅଟକିଗଲା। ବହିର ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟାୟରେ ମୋ ଜେଜେବାପା ସ୍ୱର୍ଗତ ଆପୁଡୁ ସାହୁଙ୍କ ସଂଘର୍ଷ, ଦେଶପ୍ରେମ ଏବଂ କାଶୀପୁର ଅଞ୍ଚଳରେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସଂଗଠିତ କରିବା ଦିଗରେ ତାଙ୍କର ଅବଦାନ ବିଷୟରେ ସବିଶେଷ ଲେଖାଯାଇଛି!


ସେହି କଳା ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି ମୋ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଧାର ଧାର ହୋଇ ବହିଗଲା। ଏହା ହିଁ ତ ଥିଲା ସେଇ ଠୋସ୍ ପ୍ରମାଣ, ଯାହା ମୁଁ ସାରା ଜୀବନ ଖୋଜୁଥିଲି। ଜେଜେମା ଆଉ ନନା ଭୁଲ୍ କହୁ ନଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ କେବଳ ପ୍ରମାଣର କାଗଜ ନଥିଲା, ହେଲେ ସତ୍ୟର ଗରିମା ଥିଲା।


### ଉପସଂହାର: ଆଶୀର୍ବାଦର ଫଳ


ଆଜି ମୋ ଛାତି ଗର୍ବରେ ଫୁଲି ଉଠୁଛି। ପିଲାଦିନର ସେହି ଅଭିମାନ, ରଥଯାତ୍ରାରେ ଗହଣା ନଥାଇ ଖାଲି ହାତରେ ଠିଆ ହେବାର ସେଇ ଦୁଃଖ—ଆଜି ସବୁ କିଛି ମହାନ୍ ସମ୍ମାନରେ ବଦଳିଯାଇଛି।


ଏହା ସତ ଯେ, ଜେଜେବାପା ଆମ ପାଇଁ କୋଠାବାଡ଼ି, ଧନସମ୍ପତ୍ତି କିମ୍ବା ସୁନା-ରୂପା ଛାଡ଼ି ଯାଇନାହାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସେ ଯେଉଁ ସାଧୁତା, ତ୍ୟାଗ ଏବଂ ଭଲ କାମର ଆଦର୍ଶ ଛାଡ଼ିଯାଇଛନ୍ତି, ତାହା ସଂସାରର ସବୁ ସମ୍ପତ୍ତି ଠାରୁ କୋଟି ଗୁଣରେ ବଡ଼। ଆଜି ଆମେ ସମାଜରେ ଯେଉଁ ସମ୍ମାନର ସହ ମୁଣ୍ଡ ଟେକି ବଞ୍ଚିଛୁ, ତାହା କେବଳ ତାଙ୍କରି ଭଲ କାମ ଏବଂ ଜେଜେବାପାଙ୍କ ଅମୂଲ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦର ଫଳ।


**ଅଭିମାନର ପରିସମାପ୍ତି ଘଟିଛି, ଆଉ ସେଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି ଏକ ଚିରନ୍ତନ ଗୌରବ ଓ ସମ୍ମାନ!**


---


ମାନସ କୁମାର ସାହୁ

Friday, 19 June 2026

ଉପାନ୍ତର ଅଗ୍ନିଶିଖା (ରାଜମାତା ଶମ୍ଭୁପ୍ରିୟା ଦେବୀ)

 କାଶୀପୁର କାହାଣୀ ୧୫


 ଉପାନ୍ତର ଅଗ୍ନିଶିଖା (ରାଜମାତା ଶମ୍ଭୁପ୍ରିୟା ଦେବୀ)



## ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ: ଷଢ଼େଇକଳାରୁ କାଶୀପୁର


ସେତେବେଳେ ସମୟ ଥିଲା ୧୮୯୨ ମସିହା। ବିହାରର (ବର୍ତ୍ତମାନର ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡ) ସଂସ୍କୃତିସମ୍ପନ୍ନ ଷଢ଼େଇକଳା ରାଜପରିବାରରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ଏକ କନ୍ୟା ରତ୍ନ— ଶମ୍ଭୁପ୍ରିୟା। ପିଲାଦିନୁ ହିଁ ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଥିଲା ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜ ଏବଂ ମନରେ ଥିଲା ଜ୍ଞାନ ଆହରଣର ପ୍ରବଳ ଆକାଂକ୍ଷା। ମାତୃଭାଷା ସହ ସଂସ୍କୃତ, ହିନ୍ଦୀ ଏବଂ ବଙ୍ଗଳା ଭାଷାରେ ସେ ଅଳ୍ପ ବୟସରୁ ଗଭୀର ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ହାସଲ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚକିତ କରିଦେଇଥିଲେ।


ଦିନ ଗଡ଼ିଲା, ଏବଂ ୧୯୦୬ ମସିହାରେ ମାତ୍ର ୧୪ ବର୍ଷ ବୟସରେ ଶମ୍ଭୁପ୍ରିୟା ବଧୂ ସାଜି ପାଦ ଥାପିଲେ ଓଡ଼ିଶାର ଉପାନ୍ତ ଅଞ୍ଚଳ ‘କାଶୀପୁର’ର ରାଜପ୍ରାସାଦରେ। ସେଠାକାର ପ୍ରାକୃତିକ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଯେତିକି ମନୋରମ ଥିଲା, ବ୍ରିଟିଶ ଶାସନର କ୍ରୂରତା ଏବଂ ସ୍ଥାନୀୟ ଜନଜୀବନର ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ସେତିକି ହିଁ ହୃଦୟବିଦାରକ ଥିଲା।


---


## ଦ୍ଵିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ: ବିପ୍ଳବର ପ୍ରଥମ ଉଦ୍ୟୋକ୍ତା


ପରାଧୀନ ଭାରତର ସେହି ଅନ୍ଧକାରମୟ ସମୟରେ, ଯେଉଁଠି ନାରୀମାନେ ଅନ୍ତଃପୁରର ଚାରିକାନ୍ଥ ଭିତରେ ଆବଦ୍ଧ ଥିଲେ, ସେଠାରେ ରାଣୀ ଶମ୍ଭୁପ୍ରିୟା ଏକ ଭିନ୍ନ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଥିଲେ। ସେ କେବଳ ରାଜପ୍ରାସାଦର ସୁଖ-ବିଳାସରେ ବୁଡ଼ି ରହିଲେ ନାହିଁ। କାଶୀପୁର ଭଳି ଏକ ଦୁର୍ଗମ, ଉପାନ୍ତ ଅଞ୍ଚଳରେ ରହି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ମନରେ ସ୍ୱାଧୀନତାର ଅଗ୍ନି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇଉଠିଲା।


> **"ସ୍ୱାଧୀନତା କାହାର ଭିକ୍ଷା ନୁହେଁ, ଏହା ଆମର ଜନ୍ମଗତ ଅଧିକାର।"** – ଏହି ସଂକଳ୍ପ ନେଇ ସେ ସ୍ଥାନୀୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ବିଦ୍ରୋହର ସ୍ୱର ଉତ୍ତୋଳନ କଲେ। ସେ ସାଜିଲେ ସେହି ଅଞ୍ଚଳର 'ବିପ୍ଳବର ପ୍ରଥମ ଉଦ୍ୟୋକ୍ତା'।


---


## ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ: ଆଦିବାସୀ ସେବା ଓ 'କାଶୀପୁର ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଘ'


କାଶୀପୁରର ସରଳ, ନିରୀହ ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କୁ ବ୍ରିଟିଶ ଓ ଜମିଦାରମାନଙ୍କ ଶୋଷଣରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଶମ୍ଭୁପ୍ରିୟା ଦେବୀ ଆଗେଇ ଆସିଲେ। ସେ କେବଳ ଶାସକ ନୁହେଁ, ଜଣେ ମା' ସଦୃଶ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ ଗଠିତ ହେଲା:


* **କାଶୀପୁର ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଘ:** ଯାହା ସ୍ଥାନୀୟ ଯୁବକମାନଙ୍କୁ ଦେଶପ୍ରେମର ମନ୍ତ୍ରରେ ଦୀକ୍ଷିତ କରୁଥିଲା।

* **ଆଦିବାସୀ ସେବା ମଣ୍ଡଳ:** ଯାହାର ମୁଖ୍ୟ ପୃଷ୍ଠପୋଷକ ସାଜି ସେ ଅବହେଳିତ ଜନଜାତିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶିକ୍ଷା, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଏବଂ ଆତ୍ମସମ୍ମାନର ଜାଗରଣ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।


---


## ଚତୁର୍ଥ ଅଧ୍ୟାୟ: ସାହିତ୍ୟର ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ଓ ପ୍ରଥମ ଛପାଖାନା


ରାଜମାତା ଜାଣିଥିଲେ ଯେ କେବଳ ଅସ୍ତ୍ରରେ ନୁହେଁ, ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ସାହିତ୍ୟ ମାଧ୍ୟମରେ ମଧ୍ୟ ଚେତନାର ବିପ୍ଳବ ଆଣିହେବ। କାଶୀପୁର ଇତିହାସରେ ସେ ଏକ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣିମ ଅଧ୍ୟାୟ ଯୋଡ଼ିଲେ— **କାଶୀପୁରରେ ପ୍ରଥମ ଛପାଖାନା (ମୁଦ୍ରଣାଳୟ)** ସ୍ଥାପନ କରି।


ତାଙ୍କର ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ପ୍ରତି ଥିବା ଅଗାଧ ପ୍ରେମର ପ୍ରତିଫଳନ ସ୍ୱରୂପ ସେ ନିଜେ ରଚନା କଲେ ଭକ୍ତିରସଭରା ପଦ୍ୟାବଳୀ **‘ଅଷ୍ଟ କାଳ ଲୀଳା ପଦ୍ୟାବଳୀ’**। ନିଜ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଛପାଖାନାରେ ଏହାକୁ ମୁଦ୍ରଣ କରି ସେ ଜନମାନସରେ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକତା ସହ ଭାଷାପ୍ରୀତିର ବୀଜ ବପନ କରିଥିଲେ।


---


## ପଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟ: ସ୍ନେହମୟୀ ରାଜମାତା


ସେ ଥିଲେ:


* **ସ୍ନେହମୟୀ ଓ ଦୟାବତୀ:** ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ସେ ଅଶ୍ରୁ ବିସର୍ଜନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ନିଜର ଭଣ୍ଡାର ଖୋଲି ଦେଉଥିଲେ।

* **ଧର୍ମପରାୟଣା:** ସଦାସର୍ବଦା ଈଶ୍ୱର ବିଶ୍ୱାସୀ ଏବଂ ଧର୍ମପଥରେ ଚାଲୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ।

* **ମିଷ୍ଟଭାଷିଣୀ:** ତାଙ୍କର ମଧୁର ବଚନ ଶତ୍ରୁକୁ ମଧ୍ୟ ମିତ୍ର କରିଦେବାର କ୍ଷମତା ରଖୁଥିଲା।


### ଉପସଂହାର


ଜଣେ ରାଜପରିବାରର ବଧୂ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଦେଶମାତୃକାର ମୁକ୍ତି, ଭାଷାର ସେବା ଏବଂ ଗରିବ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ସେ ଯେଉଁ ସଂଗ୍ରାମ କରିଥିଲେ, ତାହା ତାଙ୍କୁ ଇତିହାସର ପୃଷ୍ଠାରେ ଅମର କରିଦେଇଛି। ରାଜମାତା ଶମ୍ଭୁପ୍ରିୟା ଦେବୀ କେବଳ ଜଣେ ରାଣୀ ନଥିଲେ, ସେ ଥିଲେ ଉପାନ୍ତ ଅଞ୍ଚଳରୁ ସମଗ୍ର ଭାରତବର୍ଷକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିବା ଏକ ଅନିର୍ବାଣ ଅଗ୍ନିଶିଖା।


---


ମାନସ କୁମାର ସାହୁ

ସଞ୍ଜବତୀର ସେପାରିେ

 କାଶୀପୁର କାହାଣୀ-୧୪


# ସଞ୍ଜବତୀର ସେପାରିେ**


## ୧. କାଶୀପୁରର ସେହି ଦୁଆର


କାଶୀପୁର ଗାଁର ମଝି ପଡ଼ାରେ ଆମ ଘରୁ ମାତ୍ର ଦୁଇ-ତିନିଟା ଘର ଛାଡ଼ି କାହ୍ନୁ ଦାଦାଙ୍କ ସେହି ପୁରୁଣା ଝାଟିମାଟିର ଚାଳ ଛପର ଘର। ଦାଣ୍ଡ ଦୁଆରେ ସବୁବେଳେ ଲାଗି ରହିଥାଏ ଦୁଃଖ ଆଉ ଅଭାବର ଅନ୍ଧାର। କିନ୍ତୁ ସେହି ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ ବି ଜଣେ ଜାଜ୍ୱଲ୍ୟମାନ ପ୍ରତିଭା ଥିଲେ—କାହ୍ନୁ ଦାଦାଙ୍କ ଆଈ। ବୟସର ଭାରରେ ନଇଁ ପଡ଼ିଥିବା ଶରୀର, ଆଖିରେ ଥିଲା ଅଦମ୍ୟ ବିଶ୍ୱାସ। ସାରା କାଶୀପୁର ଜାଣେ, ସେ ଘରେ ଚୁଲି ଜଳୁ କି ନଜଳୁ, ଆଶ୍ୱିନ ମାସର ସେହି ପବିତ୍ର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥି ଆସିଲେ ଆଈଙ୍କ ସଂସାର ଯେମିତି ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକତାର ଏକ ନୂଆ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗେଇ ହୋଇଯାଏ। ସେହି ଦିନଟି ଥିଲା ଦୂତିବାହନ ପୂଜା ବା ଜିତିଆ ଓଷାର ପବିତ୍ର ଦିନ।


## ୨. ଅଭାବର ନିଷ୍ଠା


ଘରେ ଚାଉଳ ଗଣ୍ଡେ ନଥିବ, ହେଲେ ଆଈ କାହ୍ନୁ ଦାଦାଙ୍କକୁ ସଜବାଜ କରିବାକୁ ସକାଳୁ ଡାକ ପକାନ୍ତି। ଗାଁ ପୋଖରୀ ତୁଠରୁ ଚିକ୍‌ଣ ମାଟି ଆଣି ଆଈ ନିଜ ହାତରେ ଗଢ଼ନ୍ତି ଭଗବାନ ଜୀମୂତବାହନ, ଚିଲ ଏବଂ ଶିଆଳୀର ମୂର୍ତ୍ତି। କେଉଁଠୁ ଆଖୁ ଗଛ ତ କେଉଁଠୁ ଓଷା ଖଇ, ସବୁ ଅଭାବ ସତ୍ତ୍ୱେ ଆଈଙ୍କ ପୂଜାଥାଳି କେବେ ଉଣା ପଡ଼େନାହିଁ। ସାରା ଦିନ ନିର୍ଜଳା ଉପବାସ ରହି, ସଞ୍ଜ ନଇଁଲେ ଯେତେବେଳେ ଆଈ ତୁଳସୀ ଚଉରା ମୂଳେ ଖୋଳାଯାଇଥିବା ଛୋଟ ପୁଷ୍କରିଣୀ କୂଳରେ ବସି ଜିତିଆର ବ୍ରତକଥା ପଢ଼ନ୍ତି, ତାଙ୍କ କଣ୍ଠର ସେହି ଆକୁଳ ସ୍ୱର ଆମ ଘର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭିଯାଏ। ଚิଲ-ଶିଆଳୀର ସେହି ପୌରାଣିକ କାହାଣୀ ଶୁଣୁ ଶୁଣୁ କାଶୀପୁରର ପିଲାମାନେ ଆଈଙ୍କ ଚାରିପାଖେ ଜମା ହୋଇଯାନ୍ତି। ସେ ସ୍ୱରରେ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ କେବଳ ଆଶୀର୍ବାଦ ନଥିଲା, ଥିଲା ଏକ ନିଷ୍ଠାପୂତ ତପସ୍ୟା। ପରଦିନ ସକାଳୁ ସେହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ ପୂଜା ହୋଇଥିବା ଜିତିଆ ସୂତାକୁ ନାତିମାନଙ୍କ ବେକରେ ବାନ୍ଧିଦେଲା ବେଳେ ଆଈଙ୍କ ଆଖିରେ ଯେଉଁ ତୃପ୍ତି ଥାଏ, ତାହା ଆଗରେ ସଂସାରର ସବୁ ସମ୍ପତ୍ତି ତୁଚ୍ଛ ପ୍ରତୀତ ହୁଏ।


## ୩. ସମୟର ପରିବର୍ତ୍ତନ


କାଳକ୍ରମେ ସମୟର ଚକ ବଦଳିଲା। ଦିନେ ଯେଉଁ ନିଷ୍ଠାର ପ୍ରଦୀପ ସାରା କାଶୀପୁର ଗାଁକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲା, ସେହି ଆଈ ଦିନେ ସଦାଦିନ ପାଇଁ ଆଖି ବୁଜିଲେ। ଆଈଙ୍କ ପ୍ରସ୍ଥାନ ପରେ କାହ୍ନୁ ଦାଦାଙ୍କ ପରିବାରର ଚିତ୍ରପଟ ବି ବଦଳିଗଲା। ପିଲାମାନେ ପଢ଼ାପଢ଼ି କରି ଆଜି ସହରରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଦାୟିତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଚାକିରି କଲେ। ନିଜ ପରିଶ୍ରମ ବଳରେ ସେମାନେ ସେହି ପୁରୁଣା ଦାରିଦ୍ର୍ୟକୁ ସଦାଦିନ ପାଇଁ ଦୂର କରିଦେଲେ। ଆଜି ସେହି ଝାଟିମାଟି ଘର ଜାଗାରେ ଆକାଶଛୁଆଁ ପକ୍କାଘର ଠିଆ ହୋଇଛି, ଚଟାଣରେ ଚିକ୍କଣ ମାର୍ବଲ ପଡ଼ିଛି। ସମାଜର ପ୍ରଗତି ଏବଂ ପରିବାରର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନ ସ୍ୱାଭାବିକ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜରୁରୀ ମଧ୍ୟ ଥିଲା।


## ୪. ସେହି ଶୂନ୍ୟତା ଓ ନୂତନ ବାସ୍ତବତା


କିନ୍ତୁ ସବୁ ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ସମୃଦ୍ଧି ଭିତରେ, ଆଜି ସେହି ଘରେ ଏକ ବିରାଟ ଅଭାବ ଅନୁଭୂତ ହୁଏ। ସେହି ଅଭାବ ହେଉଛି ସେହି ପବିତ୍ର ଦୂତିବାହନ ପୂଜାର, ଯାହାକୁ ଦିନେ ଆଈ ନିଜର ସବୁ ଅଭାବ ସତ୍ତ୍ୱେ ଜାବୁଡ଼ି ଧରିଥିଲେ। ଆଜିର ବ୍ୟସ୍ତବହୁଳ ଜୀବନଶୈଳୀ, କର୍ମମୟ ସମୟର ଚାପ ଏବଂ ସହରୀକରଣ ଭିତରେ ସେହି କଠିନ ନିର୍ଜଳା ବ୍ରତ ଓ ପୂଜାର ଜଟିଳ ବିଧିବିଧାନକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ପାଳନ କରିବା ନୂଆ ପିଢ଼ି ପାଇଁ ସହଜ ହେଉନାହିଁ। ସହରର ବନ୍ଦ କୋଠରୀ ଭିତରେ କିମ୍ବା ମାର୍ବଲ ଚଟାଣ ଉପରେ ଗାଁର ସେହି ଆଖୁ ଗଛ, ମୂର୍ତ୍ତି ଗଢ଼ିବା ପାଇଁ ପୋଖରୀ ମାଟି କିମ୍ବା ଓଷା ଖଇ ଯୋଗାଡ଼ କରିବା ଏକ ପ୍ରକାର କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ବ୍ୟାପାର। ଏହା କାହାରି ଅବହେଳା ବା ଦୋଷ ନୁହେଁ, ବରଂ ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ ସମୟର ବାସ୍ତବତା। ଆଈଙ୍କ ସମୟରେ ଓଷା-ବ୍ରତ ଥିଲା ସାମାଜିକ ଜୀବନର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ, ଆଉ ଆଜିର ସମୟରେ ଜୀବିକା ଏବଂ ସଂଗ୍ରାମ ହେଉଛି ବଞ୍ଚିବାର ମୁଖ୍ୟ ଆଧାର।


## ୫. ଅକ୍ଷୁର୍ଣ୍ଣ ସ୍ମୃତି


ଆଜି ବି ଆଶ୍ୱିନ ମାସର ସେହି ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥି ଆସିଲେ, କାହ୍ନୁ ଦାଦାଙ୍କ ସେହି କୋଠାଘର ଦେଇ ଗଲାବେଳେ ମନ ଭାରି ଶୂନ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ଲାଗେ। କାଶୀପୁର ଗାଁର ସଞ୍ଜଟା ଆଜି ନୀରବ। ସେହି ପୂଜା ଆଜି ଗାଁରୁ ହୁଏତ ସ୍ୱରୂପ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଲୋପ ପାଇଯାଇଛି, ନା ଅଛି ସେହି ମାଟିର ପୋଖରୀ ନା ସେହି ଜିତିଆ ସୂତା। କିନ୍ତୁ ଏକ ନିରପେକ୍ଷ ସତ୍ୟ ଏହା ମଧ୍ୟ ଯେ, ସନ୍ତାନ ପ୍ରତି ଜଣେ ମାଆର ଯେଉଁ ଅନାବିଳ ସ୍ନେହ, ତ୍ୟାଗ ଓ ସୁରକ୍ଷାର ଭାବନା ଆଈଙ୍କ ମନରେ ଥିଲା, ସେହି ସେମାନ ଭାବନା ଆଜି ବି ନୂଆ ପିଢ଼ିର ମାଆମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅକ୍ଷୁର୍ଣ୍ଣ ରହିଛି। ସମୟ ବଦଳିଛି, ଅଭାବର ସ୍ୱରୂପ ବଦଳିଛି, ଏବଂ ପରମ୍ପରା ପ୍ରକାଶ କରିବାର ଶୈଳୀଟି ମଧ୍ୟ ବଦଳି ଯାଇଛି। ଆଈଙ୍କ ସେହି ସଞ୍ଜବତୀର ସ୍ମୃତି ଆଜି ବି ଆମ ସଂସ୍କୃତିର ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ ସନ୍ତକ ହୋଇ ଇତିହାସର ପୃଷ୍ଠାରେ ସାଇତି ହୋଇ ରହିଛି।

## ୬. ଦୂତି' ନାଁର ସେହି ମିଠା ସ୍ମୃତି

ଦୂତିବାହନ ପୂଜାର ଏହି ନିଷ୍ଠା ଓ ମହତ୍ତ୍ୱ କେବଳ କାହ୍ନୁ ଦାଦାଙ୍କ ଘରେ ସୀମିତ ନଥିଲା, ଏହାର ପ୍ରଭାବ ଆମ ଘର ଉପରେ ବି ପଡ଼ିଥିଲା। ଏହି ପୂଜା ପ୍ରତି ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇ ମୋ ଜେଜେମା’ ଆମ ବଡ଼ ଭାଇକୁ ଭାରି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ 'ଦୂତି' ବୋଲି ଡାକୁଥିଲେ। ଭଗବାନ ଦୂତବାହନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ସଦାବେଳେ ଭାଇ ସାଙ୍ଗରେ ରହୁ—ଏଇଆ ଥିଲା ଜେଜେମା’ଙ୍କ ମନର ଭାବନା। ଜେଜେମା’ ଜୀବିତ ଥିବା ଯାଏଁ ସେହି ନାଁଟା ଘରେ ସବୁବେଳେ ଗୁଞ୍ଜରିତ ହେଉଥିଲା। ହେଲେ ସମୟ ବଦଳିବା ସହ, ଜେଜେମା’ଙ୍କ ପରେ ଭାଇକୁ ଆଉ ସେହି ନାଁରେ କେହି କେବେ ଡାକିଲେ ନାହିଁ। 'ଦୂତି' ନାଁଟି ଯେମିତି ଜେଜେମା’ଙ୍କ ସହ ଆମ ପରିବାରର ଏକ ଗୋପନ ସ୍ମୃତି ହୋଇ ରହିଗଲା।


ମାନସ କୁମାର ସାହୁ

ଶେଷ କାହାଳୀର ସ୍ୱର

 କାଶୀପୁର କାହାଣୀ -୧୩

ଶେଷ କାହାଳୀର ସ୍ୱର



## ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ: କାଶୀପୁରର ସେହି ପୁରୁଣା ସଞ୍ଜ


କାଶୀପୁର ଗାଁର ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିର ବେଢ଼ାରେ ଯେତେବେଳେ ସଞ୍ଜ ନଇଁଆସେ, ସେତେବେଳେ ଆକାଶର ରଙ୍ଗ ସହ ମିଶିଯାଏ ଏକ ଅପୂର୍ବ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ସ୍ୱର। ସେ ସ୍ୱର କୌଣସି ସାଧାରଣ ବାଦ୍ୟର ନୁହେଁ, ସେଇଟି ଥିଲା ଶିବ ଦାଦାଙ୍କ ହାତର ସେହି ପୁରୁଣା 'ତୂରୀ' ବା କାହାଳୀର ସ୍ୱର। ଶିବ କାହାଲିଆ—ଗାଁ ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ଏଇ ନାଁରେ ହିଁ ଜାଣନ୍ତି।


କୋଉ ଅନାଦି କାଳରୁ, ଯେତେବେଳେ ଏ ଗାଁର ଇତିହାସ ଲେଖା ହେଇନଥିଲା, ସେବେଠୁ ସେଇ କାହାଳୀ ଏ ମାଟିରେ ଗୁଞ୍ଜରିତ ହେଉଛି। କିଏ ଏହାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା, ସେ କଥା ଆଜି କାହାକୁ ଜଣା ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ କାଶୀପୁରର ଶିବ ଦାଦା ସେହି ଅଦୃଶ୍ୟ ଅତୀତର ସୂତାକୁ ଆଜି ବି ନିଜ ଶ୍ୱାସରେ ବାନ୍ଧି ରଖିଥିଲେ।


ମନ୍ଦିରର ସାନ୍ଧ୍ୟ ଆଳତି ସମୟରେ ଯେତେବେଳେ ଶିବ ଦାଦା ନିଜର ସବୁଯାକ ଶକ୍ତି ଦେଇ ତୂରୀଟିକୁ ଫୁଙ୍କନ୍ତି, ମନେହୁଏ ସତେ ଯେମିତି ସେହି ସ୍ୱର ବୈକୁଣ୍ଠ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭୁଛି। ଅନ୍ୟପଟେ, ତାଙ୍କ ଖୁଡି ମଧ୍ୟ ନିଷ୍ଠାର ସହ ଠାକୁରଙ୍କ ବାସନକୁସନ ମାଜି ସଫା କରନ୍ତି। ମନ୍ଦିର ତରଫରୁ ଯେଉଁ ସାମାନ୍ୟ ଅନ୍ନପ୍ରସାଦ ବା ଭୋଗ ମିଳେ, ସେତିକିରେ ହିଁ ସେ ଦୁହିଁଙ୍କ ସଂସାର ହସିଉଠେ। ଏହା କେବଳ ଏକ ସେବା ନଥିଲା, ଏହା ଥିଲା ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ।


## ଦ୍ଵିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ: ଅଭାବର ଅତୀତ ଓ ଜେଜେବାପାଙ୍କ ନିଷ୍ଠା


ଏ କଥା ଆଜିର ନୁହେଁ, ବହୁତ ପୁରୁଣା ଦିନର କଥା। ଯେତେବେଳେ ମୋର ଜନ୍ମ ବି ହୋଇନଥିଲା। ମୋ ଜେଜେବାପା ସେତେବେଳେ ସେହି ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିରର ମୁଖ୍ୟ ପୂଜକ ଥିଲେ। ପରେ ମୁଁ ଶିବ ଦାଦାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ଶୁଣିଛି ସେହି ପୁରୁଣା ଦିନର ସଂଘର୍ଷ କାହାଣୀ।


"ରେ ବାବୁ! ସେତେବେଳେ ଆଜି ଭଳିଆ ମନ୍ଦିରରେ ଏତେ ଚାକଚକ୍ୟ ନଥିଲା କି ପଇସାପତ୍ର ନଥିଲା," ଶିବ ଦାଦା ଆଖିରୁ ଲୁହ ପୋଛି ଦିନେ କହିଥିଲେ। ସେତେବେଳେ ଭୋଗ ଲଗାଇବା ପାଇଁ ବିଶେଷ କିଛି ମିଳୁନଥିଲା। ଲୋକେ  ପିଜୁଳି କାଟି ଆଣି ଠାକୁରଙ୍କ ପାଖରେ ସମର୍ପଣ କରୁଥିଲେ। ଭୋଗ କହିଲେ ସେହି ସାଧାରଣ ରଙ୍ଗ ଧାନ ଚାଉଳର ସାନ୍ନ। କିନ୍ତୁ ଅଭାବ ସତ୍ତ୍ୱେ ଜେଜେବାପାଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ କୌଣସି ଅଭାବ ନଥିଲା। ସେହି ରଙ୍ଗ ଚାଉଳକୁ ହିଁ ଅତି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରୁଥିଲେ। ସେତେବେଳେ ଶିବ ଦାଦା ଏକଦମ୍ ଛୋଟ ପିଲାଟିଏ ହୋଇଥିଲେ। ହାତରେ ଜୋର୍ ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମନରେ ଥିଲା ଅପୂର୍ବ ଜିଦ୍। ସେହି ପିଲାଦିନରୁ ହିଁ ସେ ନିଜ ଓଠରେ ତୂରୀ ଛୁଆଇଁବା ଶିଖିଥିଲେ।


## ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ: ବଢେଇ ଶାଳର ହାତୁଡ଼ି ସ୍ୱର ଓ ଗହ୍ମା ପୂର୍ଣ୍ଣିମାର ସେହି ବର୍ଷା


ଶିବ ଦାଦା କେବଳ ତୂରୀ ଫୁଙ୍କୁ ନଥିଲେ, ଜୀବିକା ପାଇଁ ସେ କାଠର ଅତି ସୁନ୍ଦର କାମ ମଧ୍ୟ ଜାଣିଥିଲେ। ସେ ଥିଲେ ଜଣେ ପୋଖତ ବଢେଇ। ତାଙ୍କ ବଢେଇ ଶାଳରୁ ନିହାଣ ଓ ହାତୁଡ଼ିର ଠକ୍ ଠକ୍ ଶବ୍ଦ ଗାଁର ଅନ୍ୟତମ ପରିଚୟ ଥିଲା। ସେହି ହାତରେ ସେ ଯେମିତି କାଠକୁ ଜୀବନ ଦେଇଦେଉଥିଲେ।


ଆମ ଘରେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଗହ୍ମା ପୂର୍ଣ୍ଣିମା (ରକ୍ଷାବନ୍ଧନ/ବଳଭଦ୍ର ଜନ୍ମ) ଦିନ କୃଷି ଭିତ୍ତିକ ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ 'ହଲ ଲଙ୍ଗଳ' ପୂଜା ହୁଏ। ନିୟମ ଥାଏ, ଆମ ଘରର ହଳିଆ ସେଦିନ ବିଲରୁ ବଡ଼ ହଲ ଲଙ୍ଗଳ ବୋହି ଆଣନ୍ତି, ତାକୁ ଭଲଭାବେ ଧୁଆଧୋଇ କରି ଅଗଣାରେ ରଖାଯାଏ ଏବଂ ମୋ ଜେଜେମାଆ ତାକୁ ଚନ୍ଦନ, ସିନ୍ଦୂର ଓ ଫୁଲ ଦେଇ ପୂଜା କରନ୍ତି।


କିନ୍ତୁ ସେହି ବର୍ଷ କାଶୀପୁରରେ ପ୍ରଳୟଙ୍କରୀ ବର୍ଷା ହେଲା। ଶ୍ରାବଣର ସେହି କଳାହାଣ୍ଡିଆ ମେଘ ସତେ ଯେମିତି ଗାଁ ଉପରେ ଅଜାଡ଼ି ହୋଇପଡ଼ିଲା। ଚାରିଆଡ଼େ ପାଣି ଜମିଗଲା। ପ୍ରବଳ ବର୍ଷା ଓ କାଦୁଅ ଯୋଗୁଁ ହଳିଆ ସେଦିନ ବିଲରୁ ବଡ଼ ଲଙ୍ଗଳ ଆଣିପାରିଲେ ନାହିଁ। ପୂଜା ସମୟ ଗଡ଼ି ଯାଉଥିଲା, ଜେଜେ ମାଆ ବଡ଼ ବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ଘରର ପରମ୍ପରା କାଳେ ବୁଡ଼ିଯିବ, ସେହି ଭୟରେ ମାଆ ବୁଦ୍ଧି ପ୍ରୟୋଗ କରି ଘରେ ଥିବା କୁରାଡି ସବୁକୁ ଏକାଠି କରି ସଫା କରି ରଖିଲେ ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ହିଁ ଆୟୁଧ ଭାବେ ପୂଜା କଲେ।


ପୂଜା ସରିବା ପରେ ଜେଜେ ମାଆ ଶିବ ଦାଦାଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, "ଶିବ! ତୁ ତ ଏଡ଼େ ସୁନ୍ଦର ବଢେଇ କାମ କରୁଛୁ, ମୋ ପାଇଁ କାଠର ଗୋଟେ ଛୋଟ 'ସାନ ହଲ ଲଙ୍ଗଳ' ବନେଇ ଦେ' ତ। ବର୍ଷା ହେଉ କି ବାତ୍ୟା, ଆମେ ସେହି ସାନ ଲଙ୍ଗଳକୁ ସବୁବେଳେ ଘରେ ରଖି ପୂଜା କରିପାରିବା।"


ଜେଜେ ମାଆଙ୍କ କଥାକୁ ଶିବ ଦାଦା ଭଗବାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଭଳି ମାନିନେଲେ। ନିଜ ବଢେଇ ଶାଳରେ ବସି ଅତି ନିଖୁଣ ଭାବରେ କାଠର ଏକ ସୁନ୍ଦର ଛୋଟ ହଲ ଲଙ୍ଗଳ ତିଆରି କରି ଆମକୁ ଆଣି ଦେଲେ। ସେହି ଦିନଠାରୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯେତେବେଳେ ବି ଗହ୍ମା ପୁନେଇ ଆସେ, ଆମେ ଶିବ ଦାଦାଙ୍କ ହାତର ସେହି ସ୍ମୃତିର ସାନ ଲଙ୍ଗଳକୁ ଅତି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜା କରିଆସୁଛୁ।


## ଚତୁର୍ଥ ଅଧ୍ୟାୟ: ରଥଯାତ୍ରାର ସେହି ଅପୂର୍ବ ଦୃଶ୍ୟ


ବର୍ଷକ ସାରା ସେବା ଗୋଟିଏ ପଟେ, ଆଉ ଆଷାଢ଼ ମାସର ରଥଯାତ୍ରା ଅନ୍ୟପଟେ। ରଥଯାତ୍ରା ଆସିଲେ ଶିବ ଦାଦାଙ୍କ ଭିତରେ ଏକ ନୂଆ ଶକ୍ତି ଜାଗ୍ରତ ହୋଇଉଠେ। ଯେତେବେଳେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଧାଡି ପହଣ୍ଡି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଭକ୍ତଙ୍କ ଗହଳି ଭିତରେ ସବା ଆଗରେ ଚାଲନ୍ତି ଶିବ ଦାଦା। ତାଙ୍କ କାହାଳୀରୁ ବାହାରୁଥିବା ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱର ସାରା ବାତାବରଣକୁ ଆନ୍ଦୋଳିତ କରିଦିଏ। ସେହି ସ୍ୱର ଶୁଣି ହିଁ ସତେ ଯେମିତି କାଳିଆ ସାଆନ୍ତ ପାଦ ବଢ଼ାନ୍ତି।


କେବଳ ସେତିକି ନୁହେଁ, ରଥଯାତ୍ରା ପୂର୍ବରୁ ଯେତେବେଳେ ଗାଁର ଚିତ୍ରକରମାନେ ମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ନୂଆ ରଙ୍ଗ ଦିଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ନିଜର ବଢେଇ କଳା ଓ ଭକ୍ତିର ଅପୂର୍ବ ମିଶ୍ରଣରେ ଶିବ ଦାଦା ରଥର 'ସାରଥୀ'ଙ୍କୁ ସଜାଇବା ଦାୟିତ୍ୱ ନିଅନ୍ତି। ସେ ନିଜ ହାତରେ ସାରଥୀଙ୍କୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ସଜାନ୍ତି, ପୋଷାକ ପିନ୍ଧାନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ କାନ୍ଧରେ ବୋହି ନେଇ ରଥ ଉପରେ ବସାନ୍ତି। ଏହା କେବଳ ଏକ ନିୟମ ନଥିଲା, ଏହା ଥିଲା ଶିବ ଦାଦାଙ୍କର ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଥିବା ଗଭୀର ଭଲପାଇବା।


## ପଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟ: ଶୂନ୍ୟତା ଏବଂ ନୀରବ କାହାଳୀ


ସମୟ ବଦଳିଗଲା, ହେଲେ ଶିବ ଦାଦା ବଦଳି ନଥିଲେ। ବୟସର ଭାରରେ ଶରୀର ନଇଁ ପଡ଼ିଥିଲେ ବି ତୂରୀ ଫୁଙ୍କିଲା ବେଳେ ତାଙ୍କ ଛାତି ଫୁଲି ଉଠୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ ବିଧିର ବିଧାନ ଥିଲା ଅଲଗା। କିଛି ଦିନ ତଳେ ସେହି ଚିରସବୁଜ, ବହୁମୁଖୀ ପ୍ରତିଭାସମ୍ପନ୍ନ ନିଷ୍ଠାପର ମଣିଷଟି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଦେଇ ଏ ଦୁନିଆରୁ ଚାଲିଗଲେ।


ଆଜି କାଶୀପୁର ଗାଁରେ ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିର ଅଛି, ଆଳତି ବି ହେଉଛି। ହେଲେ ସେହି ସୁୁଉଚ୍ଚ ତୂରୀର ସ୍ୱର ଆଉ ଶୁଣାଯାଉ ନାହିଁ। ଶିବ ଦାଦାଙ୍କ ସହ ସେହି କୋଉ କାଳର ପରମ୍ପରା ବି ଯେମିତି ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଶୋଇପଡ଼ିଛି। ମନ୍ଦିର କୋଣରେ ସେମିତି ଧୂଳିଧୂସରିତ ହେଇ ପଡ଼ିରହିଛି ସେହି ପୁରୁଣା କାହାଳୀ। ଏବେ ସଞ୍ଜ ହେଲେ ମନେହୁଏ, ସତେ ଯେମିତି ମହାପ୍ରଭୁ ବି ଚାହିଁ ରହିଛନ୍ତି ସେହି ପୁରୁଣା ସ୍ୱରକୁ। କିନ୍ତୁ ଆଜି ସେହି ତୂରୀ ଫୁଙ୍କିବାକୁ ଆଉ କେହି ନାହିଁ... କେହି ନାହିଁ।


ହେଲେ ଆମ ଘରେ, ପ୍ରତି ଗହ୍ମା ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ଯେତେବେଳେ ସେହି କାଠର ସାନ ଲଙ୍ଗଳ ବାହାରେ, ସେତେବେଳେ ଲଙ୍ଗଳର ପ୍ରତିଟି କାଠ ଗଣ୍ଠିରେ ଶିବ ଦାଦାଙ୍କ ହାତର ସ୍ପର୍ଶ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସ୍ମୃତି ଜୀବନ୍ତ ହୋଇଉଠେ। ସେ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି ସତ, କିନ୍ତୁ ଆମ ପୂଜାଘରେ ସେ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଅମର ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି।


---


ମାନସ କୁମାର ସାହୁ

ଲାଲ୍ ପେଢ଼ି ଏବଂ ସେହି ହଳଦିଆ ଚିଠି

 କାଶୀପୁର କାହାଣୀ ୧୨

## 🌹 ପରିଚ୍ଛେଦ ୧: ଲାଲ୍ ପେଢ଼ି ଏବଂ ସେହି ହଳଦିଆ ଚିଠି


ଆମ ଘର ଆଗରେ ସବୁବେଳେ ଗର୍ବର ସହ ଠିଆ ହୋଇଥାଏ ଗୋଟିଏ ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର ପୋଷ୍ଟଲ୍ ପେଢ଼ି (Mailbox)। ସେଇଟା କେବଳ ଲୁହାର ଏକ ବାକ୍ସ ନଥିଲା, ବରଂ ଥିଲା ସେ ସମୟର ସମ୍ପର୍କର ସେତୁ। ଠିକ୍ ସେମିତି ଆଉ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ପେଢ଼ି ଥାଏ ଗାଁ ର ମୁଖ୍ୟ ପୋଷ୍ଟ ଅଫିସ୍ ସାମ୍ନାରେ। ସେତେବେଳେ ଆଜି ଭଳି ମୋବାଇଲ୍‌ର ରିଂ-ଟୋନ୍ ନଥିଲା କି ହ୍ୱାଟସ୍‌ଆପ୍‌ର ନୀଳ ରଙ୍ଗର ଟିକ୍ ଚିହ୍ନ ନଥିଲା। ସମ୍ପର୍କର ଉଷ୍ମତା ମାପିବା ପାଇଁ ସେତେବେଳେ ସବୁଠାରୁ ଶସ୍ତା ଓ ପ୍ରିୟ ମାଧ୍ୟମ ଥିଲା ସେଇ ପନ୍ଦର ପଇସାର ହଳଦିଆ ପୋଷ୍ଟ କାର୍ଡ।

କୋଉ ବନ୍ଧୁବାନ୍ଧବ କିମ୍ବା ସମ୍ପର୍କୀୟଙ୍କ କଥା ମନେପଡ଼ିଲେ, ମନର ସବୁଯାକ ଭାବନାକୁ ସେଇ ଛୋଟ ହଳଦିଆ କାଗଜ ଖଣ୍ଡକରେ ଚାପି ଚାପି ଲେଖିଦେଉ। ତା’ପରେ ଠିକଣା ଲେଖି ସେଇ ଲାଲ୍ ପେଢ଼ି ଭିତରେ ଗଲେଇ ଦେଉ। ସେପଟୁ ବି ମାମୁ, ପିଉସୀ କିମ୍ବା ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ଚିଠି ଆସେ। ଚିଠିର ଅପେକ୍ଷା ଭାରି ମଧୁର ଥିଲା। ଡାକବାଲା (ପୋଷ୍ଟ ପିଅନ) ଯେତେବେଳେ ସାଇକେଲ୍ ଘଣ୍ଟି ବଜାଇ ଆମ ଘର ଆଗ ପେଢ଼ିଟିକୁ ଚାବି ଖୋଲି ଖୋଲନ୍ତି, ଆମେ ପିଲାସବୁ ସେଠି ଗହଳି ଜମେଇ ଦେଉ। "ପେଡ଼ି ଭିତରୁ ଆଜି ଆମର କିଛି ଚିଠି ବାହାରିବ କି?" କାହାର ପରୀକ୍ଷା ରେଜଲ୍ଟ ହେଉ କି କାହାର ଚାକିରିର ଅଫର୍ ଲେଟର, ସବୁ ସେଇ ଡାକରେ ହିଁ ଆସୁଥିଲା। ବେଳେବେଳେ ଟିକେ ଲମ୍ବା ଚିଠି ଲେଖିବା ପାଇଁ ଆମେ ସବୁଜ ରଙ୍ଗର 'ଇନଲ୍ୟାଣ୍ଡ ଲେଟର' (ଅନ୍ତର୍ଦେଶୀୟ ପତ୍ର) ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲୁ। ଆଉ ନୂଆବର୍ଷ ଆସିଲେ ଗ୍ରୀଟିଙ୍ଗସ୍ କାର୍ଡରେ ଭଳିକି ଭଳି ସୁନ୍ଦର ଢେଗ ଓ ସାୟରୀ ଲେଖି ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ଭିତରେ ବାଣ୍ଟିବାରେ ଯେଉଁ ଆନନ୍ଦ ଥିଲା, ତାହା ଆଜିର ଡିଜିଟାଲ୍ ଜମାନାରେ କାହିଁ!

କିନ୍ତୁ ସେଦିନ ଦ୍ୱିପ୍ରହରରେ ଗୋଟିଏ ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଘଟଣା ଘଟିଲା।

ଡାକବାଲା ହାତରୁ ବୋଉ ଗୋଟିଏ ପୋଷ୍ଟ କାର୍ଡ ଆଣିଲା। କାର୍ଡଟିକୁ ଦେଖୁ ଦେଖୁ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ଏକ ଅଜଣା ଶିହରଣ ଖେଳିଗଲା। ସେ ଜମାନାରେ ଗୋଟେ ଅଲିଖିତ ନିୟମ ଓ ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା— ଯଦି ପୋଷ୍ଟ କାର୍ଡର ଚାରି କଣରେ ରଙ୍ଗ କରାଯାଇଥାଏ, ତେବେ ବୁଝିବାକୁ ହେବ ଯେ ସେଥିରେ କାହାର ମରଣ ଖବର ଅଛି। ସେଦିନର ସେଇ ହଳଦିଆ କାର୍ଡର ଚାରିପାଖ ସେମିତି ହିଁ ରଙ୍ଗ ହୋଇଥିଲା।

ଚିଠିଟି ଆସିଥିଲା ଜେ.କେ. ପୁର (JK Pur) ରୁ। ପିଉସୀ ପଠେଇଥିଲେ। ମୁଁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଚିଠିର ଧାଡ଼ିଗୁଡ଼ିକୁ ପଢ଼ିଲି। ଉପରେ ଲେଖାଥିଲା— *"ସବୁ କେମିତି ଅଛ?..."* କିନ୍ତୁ ତା’ ତଳକୁ ଯେଉଁ ବାକ୍ୟଟି ଲେଖାଥିଲା, ତାହା ପଢ଼ିବା ମାତ୍ରେ ଆମ ପାଦ ତଳୁ ମାଟି ଖସିଗଲା। ସେଥିରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଲେଖାଥିଲା: **"ମୀନା ଆଉ ଏ ଦୁନିଆରେ ନାହିଁ।"** ମୀନା ନାନୀ! ମୋର ନିଜ ଭଉଣୀ ଭଳି। ଜୀବନରେ ଏତେ ଚଞ୍ଚଳ ଓ ସଦାହାସ୍ୟମୟୀ ଝିଅ ମୁଁ ଦେଖିନଥିଲି। ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଖବରକୁ ମୁଁ ସହଜରେ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିଲି ନାହିଁ। ବୋଉ ଏବଂ ବଡ଼ମାଙ୍କ କାନ୍ଦ ବୋବାଳିରେ ସାରା ଘର ଫାଟି ପଡ଼ିଲା। କାଳବିଳମ୍ବ ନକରି, ଆମେ ସେଇ ସ୍ଥିତିରେ ହିଁ ଜେ.କେ. ପୁର ଅଭିମୁଖେ ବାହାରିଲୁ।

## 🌹 ପରିଚ୍ଛେଦ ୨: ଆତୁର ଯାତ୍ରା ଓ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ

ସେତେବେଳେ କାଶୀପୁରରୁ ରାୟଗଡ଼ା ଦେଇ ଜେ.କେ. ପୁର ଯିବା ଏତେ ସହଜ ନଥିଲା। ବସରେ ପ୍ରାୟ ୬ ଘଣ୍ଟାର ଦୀର୍ଘ ଓ କ୍ଲାନ୍ତିକର ଯାତ୍ରା। ବସର ଝରକା ବାହାରକୁ ଚାହିଁ ମୋ ମନ ଭିତରେ କେବଳ ମୀନା ନାନୀର ସେଇ ନିଷ୍ପାପ ଚେହେରା ଭସିଉଠୁଥାଏ। ବୋଉ ଓ ବଡ଼ମା ଲୁଗା କାନିରେ ଆଖି ପୋଛୁଥାନ୍ତି।

ବସରୁ ଓହ୍ଲାଇବା ପରେ ଆମେ ଗୋଟିଏ ଚଳନ୍ତି ଟ୍ରେକର (Tracker) ଧରିଲୁ। ଜେ.କେ. ପୁରରେ ପହଞ୍ଚୁ ପହଞ୍ଚୁ ସେତେବେଳକୁ ରାତି ଅନ୍ଧାର ମାଡ଼ି ଆସିଥିଲା। ଆମେ ସମସ୍ତେ ଭାବୁଥିଲୁ, ନାନୀର ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତ ତାକୁ ଦେଖିପାରିଲୁନି, ଏବେ ବୋଧହେଉ ତାର ନିଶ୍ଚଳ ଶରୀରଟାକୁ ବି ଦେଖିବାକୁ ପାଇବୁ କି ନାହିଁ। ମନରେ ଅସହ୍ୟ କଷ୍ଟ ଓ ଆଖିରେ ଲୁହ ନେଇ ଆମେ ନାନୀଙ୍କ ଘର ଗଳି ଭିତରକୁ ପଶିଲୁ।

କିନ୍ତୁ ନାନୀଙ୍କ ଘର ଦାଣ୍ଡରେ ପହଞ୍ଚି ଆମେ ଯାହା ଦେଖିଲୁ, ସେଥିରେ ଆମ ଆଖି ଆମକୁ ବିଶ୍ୱାସ ହେଲାନି! ସମସ୍ତେ ଭୟ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚକିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଜଡ଼ ପାଲଟିଗଲୁ।

ଘର ସାମ୍ନା ଦାଣ୍ଡ ପିଣ୍ଡାରେ ଆରାମରେ ବସି ମୀନା ନାନୀ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ କୁଣ୍ଡାଉଥିଲେ! ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବିତ, ସୁସ୍ଥ ଏବଂ ସେମିତି ଚଞ୍ଚଳ ଥିଲେ।

ଆମକୁ ସେମିତି ହତବାକ୍ ହୋଇ ଠିଆ ହୋଇଥିବାର ଦେଖି ମୀନା ନାନୀ ତାଙ୍କର ସେଇ ପୁରୁଣା ଢଙ୍ଗରେ ଖିଲିଖିଲି ହୋଇ ହସିଉଠିଲେ। ଆମ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଶୁଖିନଥାଏ, ହେଲେ ସେପଟେ ନାନୀଙ୍କର ସେଇ ନିଷ୍ପାପ ହସ ଦେଖି ଆମେ ସମସ୍ତେ ବାକଚତୁର ହୋଇ ଠିଆ ହୋଇଥାଉ। ପରେ ଯେତେବେଳେ ପିଉସୀଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା ହେଲୁ, ସେତେବେଳେ ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ଚିଠିର ପ୍ରକୃତ ଓ ରହସ୍ୟମୟ କାହାଣୀ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲା।

## 🌹 ପରିଚ୍ଛେଦ ୩: କାଉ ଯୁଳ ରହସ୍ୟ

ତାହା କୌଣସି ଶତ୍ରୁତା ବା ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକର କାରସାଦି ନଥିଲା, ବରଂ ଥିଲା ସେ ସମୟର ସରଳ ମଣିଷଙ୍କ ମନର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଲୋକବିଶ୍ଵାସର ପରିଣତି।

ଘଟଣାଟି ଥିଲା ଏମିତି— ସେଦିନ ପିଉସୀ ବାହାରେ କାମ କରୁଥିବା ବେଳେ ହଠାତ୍ ଏକାସାଙ୍ଗରେ ଦୁଇଟି କାଉ— ଅର୍ଥାତ୍ **'କାଉ ଯୁଲ' (ଜୁଡ଼ା କାଉ)** ଦେଖିଦେଇଥିଲେ। ଗାଁ ଗଣ୍ଡାରେ ସେତେବେଳେ ଏକ ଦୃଢ଼ ପାରମ୍ପରିକ ବିଶ୍ଵାସ ଥିଲା ଯେ, ଯଦି କେହି ଏକାସାଙ୍ଗରେ 'କାଉ ଯୁଳ' ଦେଖିଦିଏ, ତେବେ ତାହା କୌଣସି ଅଶୁଭ ବା ମୃତ୍ୟୁର ସଙ୍କେତ ଆଣିଥାଏ। ଏହି ଅଶୁଭ ବିପଦକୁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରୁ ଟାଳିବା ପାଇଁ, ତୁରନ୍ତ କାହା ପାଖକୁ ଏକ ଚିଠି ଲେଖି, ସେଥିରେ ମୃତ୍ୟୁର ମିଛ ଖବର ଲେଖି ପୋଷ୍ଟ କରିଦେବାକୁ ପଡ଼େ। ଏପରି କଲେ ସେହି ଅଶୁଭ ଗ୍ରହଦଶା କୁଆଡ଼େ କଟିଯାଏ ଏବଂ ପରିବାର ରକ୍ଷା ପାଇଯାଏ।

ସେଇ ଅଜଣା ଭୟରେ ଏବଂ ସେହି ସରଳ ବିଶ୍ଵାସର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ପିଉସୀ ନିଜେ ହିଁ ସେଇ ହଳଦିଆ କାର୍ଡଟି ଆଣିଥିଲେ। ମନର ବ୍ୟାକୁଳତା ଭିତରେ କାଳେ କ’ଣ ଅମଙ୍ଗଳ ହୋଇଯିବ, ସେ ନିଜେ ହିଁ କାର୍ଡର ଚାରିକଣକୁ ରଙ୍ଗ କରିଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ନିଜେ ହିଁ ଲେଖିଦେଇଥିଲେ— *"ମୀନା ଆଉ ଏ ଦୁନିଆରେ ନାହିଁ।"*

ସେହି କାଉ ଯୁଳର ମାୟା ଆମକୁ କାଶୀପୁରରୁ ରାୟଗଡ଼ା ଦେଇ ଜେ.କେ. ପୁର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୌଡ଼େଇ ଆଣିଥିଲା। ଆଜି ଭାବିଲେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗେ, ସେ ସମୟର ମଣିଷଙ୍କ ମନ କେତେ ସରଳ ଓ ନିଷ୍ପାପ ଥିଲା! ଗୋଟିଏ କାଉ ଯୁଲ ଦେଖି ମଣିଷର ହୃଦସ୍ପନ୍ଦନ ବଢ଼ିଯାଉଥିଲା, ଆଉ ଗୋଟିଏ ହଳଦିଆ ଚିଠି ପୂରା ପରିବାରକୁ ଏକାଠି କରିଦେଉଥିଲା।

ଆଜି ସେଇ ଡାକ ପେଢ଼ି ନାହିଁ କି ସେଇ କାଉଯୁଳ କୁ ନେଇ ଡରିଯିବାର ସରଳତା ମଧ୍ୟ ଆଉ ଆଧୁନିକ ଦୁନିଆରେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଜୀବନ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ସେଇ ଆଶା-ଆଶଙ୍କାର ଦୋଳନ ଭିତରେ, ଆମକୁ ଦେଖି ନାନୀଙ୍କର ସେଇ ଖିଲିଖିଲି ହସ ଆଜି ବି ମୋ ସ୍ମୃତିର ଆଲବମ୍‌ରେ ସବୁଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ରହିଛି...।


ମାନସ କୁମାର ସାହୁ

ଲକ୍ଷେ ଚମ୍ପା ର ଗାଁ

 କାଶୀପୁର କାହାଣୀ:୧୧


 ଲକ୍ଷେ ଚମ୍ପା ର ଗାଁ 



 

## **ପ୍ରଥମ ପରିଚ୍ଛେଦ: ପାହାଡ଼ ଘେରାର ସେଇ ଚମ୍ପା ଗାଁ**


କାଶୀପୁର କେବଳ ଗୋଟିଏ ଗାଁ ନଥିଲା, ସେଇଟା ଥିଲା ପ୍ରକୃତିର ଏକ ଜୀବନ୍ତ କାନଭାସ୍। ଚାରିପଟେ ସବୁଜ ପାହାଡ଼ର ପ୍ରାଚୀର, ଆଉ ତାରି ଭିତରେ ହସୁଥିଲା ଆମ ଗାଁ। ଗାଁକୁ ପଶିଗଲା ବେଳକୁ ଚମ୍ପା, ଆମ୍ବ, ପଣସ ଆଉ ଶାଳ ଗଛର ଘଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲ ମନକୁ ମୋହି ନେଉଥିଲା। ବିଶେଷ କରି ଯେତେବେଳେ ଚମ୍ପା ଫୁଲ ଫୁଟେ, ପବନରେ ଏମିତି ଏକ ମହକ ଭାସିଆସେ ଯେ ମନେହୁଏ ସତେ ଯେମିତି କେହି ସାରା ଗାଁରେ ଅତର ଢାଳି ଦେଇଛି।


ଛୋଟ ପିଲା ଦିନର ସେଇ ସ୍ମୃତି ସବୁ ଆଜି ଆଖି ଆଗରେ ନାଚିଉଠେ। ଗାଁର ସେଇ ସବୁଜିମା ଭିତରେ ସମୟ ଯେମିତି ଧୀରେ ଧୀରେ ଚାଲୁଥିଲା।


## **ଦ୍ୱିତୀୟ ପରିଚ୍ଛେଦ: ଶିବ ମନ୍ଦିର ଓ ଚମ୍ପା ବଣର ରହସ୍ୟ**


ଗାଁର ସବୁଠୁ ପୁରୁଣା ଓ ଜାଗ୍ରତ ସ୍ଥାନ ଥିଲା କାଶୀପୁରର ଶିବ ମନ୍ଦିର। ମନ୍ଦିରର ଠିକ୍ ପାଖକୁ ଲାଗି ରହିଥିଲା ଗାଁର ଶ୍ମଶାନ। କିନ୍ତୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା, ସେଇ ଶ୍ମଶାନକୁ କେହି ଭୟ କରୁନଥିଲେ। ବୁଢ଼ୀମା ଆମକୁ ସେଇ ସ୍ଥାନକୁ "ଚମ୍ପା ବଣ" ବୋଲି ପରିଚୟ କରାଇଥିଲା।


ନୂଆ ହୋଇ ଗାଁକୁ ଆସୁଥିବା ବୋହୂମାନଙ୍କୁ ବୁଢ଼ୀମା ସେଇ ଚମ୍ପା ବଣକୁ ଦେଖାଇ କହୁଥିଲା:


> *"ଲୋ ବୋହୂ, ଏ ଗାଁକୁ ତୁ ପାଦ ଦେଇଛୁ ସିନା, ମନେରଖିଥା... ଦିନେ ଏଇ ଚମ୍ପା ବଣର କୋଳରେ ହିଁ ତୋର ଶେଷ ଦାହ ସଂସ୍କାର ହେବ। ଏଇଠି ମଲା ମଣିଷ ବି ଚମ୍ପା ଫୁଲର ସୁବାସରେ ଶୋଇପଡ଼େ।"*


ମୃତ୍ୟୁ ସେଠି ଭୟଙ୍କର ନଥିଲା, ବରଂ ଏକ ସୁଗନ୍ଧିତ ବିଦାୟ ଥିଲା। ବଡ଼ବାପା ଥିଲେ ସେଇ ମନ୍ଦିରର ପୂଜାରୀ। ବଡ଼ବାପାଙ୍କ ହାତ ଧରି ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ମନ୍ଦିର ଗର୍ଭଗୃହକୁ ଯାଏ, ଶିବଲିଙ୍ଗକୁ ଏତେ ପାଖରୁ ଦେଖିବାର ଅପୂର୍ବ ସୁଯୋଗ ମୋତେ ମିଳୁଥିଲା।


## **ତୃତୀୟ ପରିଚ୍ଛେଦ: ଲକ୍ଷେ ଚମ୍ପା ଓ ସେଇ ମୂଲ୍ୟବାନ ସେଓ**


ମହଦେବଙ୍କ ମହିମା ଏମିତି ଥିଲା ଯେ ଦୂରଦୂରାନ୍ତରୁ, ବିଶେଷ କରି ମାର୍ବାଡ଼ି ଓ ସିନ୍ଧି ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁମାନେ ଗାଁକୁ ଆସୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଏକ ବିଶେଷ ମାନସିକ ଥାଏ— "ଲକ୍ଷେ ଚମ୍ପା ସମର୍ପଣ"। ସେତେବେଳେ ବାହାରୁ ଆସୁଥିବା ବେପାରୀମାନେ ଗାଁର ଚମ୍ପା ଫୁଲରୁ ଅତର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ପାଇଁ ଭିଡ଼ ଜମାଉଥିଲେ।


ସେହି ଧନୀ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖରେ ଭୋଗ ଲଗାଇବା ପାଇଁ ଲାଲ୍ ଟକ୍‌ଟକ୍ ସେଓ  ଆଣୁଥିଲେ। ସେତେବେଳେ ଆମ ଅଞ୍ଚଳରେ ସେଓ ମିଳିବା ପ୍ରାୟ ଅସମ୍ଭବ ଥିଲା, ତାହା ଥିଲା ଆମ ପାଇଁ ଅତି ମୂଲ୍ୟବାନ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ଜିନିଷ। ଭୋଗ ସରିବା ପରେ ମୁଁ ବଡ଼ବାପାଙ୍କ କାନି ଧରି ଲୋଭିଲା ଆଖିରେ ଚାହିଁ ରହୁଥିଲି ଆଉ କହୁଥିଲି— *"ବଡ଼ବାପା, ମୋତେ ଟିକେ ସେଓ ଦିଅ ..."*


ଘରକୁ ଫେରିଲେ ଦେଖେ, ବୁଢ଼ୀମା ମନ୍ଦିରରୁ ଆସିଥିବା ଅଧାଫାଳ ନଡ଼ିଆ ସବୁକୁ ସାଇତି ରଖି ସେଥିରୁ ତେଲ ବାହାର କରିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ। ସେଇ ତେଲରେ ବି ଯେମିତି କାଶୀପୁରର ମାଟିର ବାସ୍ନା ଥାଏ।


## **ଚତୁର୍ଥ ପରିଚ୍ଛେଦ: ସମୟର କରାଳ ରୂପ ଓ ଖାଁ ଖାଁ ଗାଁ**


ସମୟ ବଦଳିଲା। ପ୍ରଗତି ଓ ସହରୀକରଣର କୁଠାରଘାତ ଗାଁ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ପାହାଡ଼ କଟାହେଲା, ଗାଁର ଆମ୍ବ, ପଣସ ଆଉ ଶାଳ ଗଛ ସହିତ ସେଇ ମହକୁଥିବା "ଚମ୍ପା ବଣ" କୁ ବି କାଟି ସଫା କରିଦିଆଗଲା। ବେପାରୀମାନେ ଆଉ ଅତର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାକୁ ଆସିଲେନି, କାରଣ ଫୁଲ ଫୁଟିବାକୁ ଗଛ ହିଁ ନଥିଲା।


ବଡ଼ବାପା ଆଖି ବୁଜିଲେ, ବୁଢ଼ୀମା ବି ସେଇ ଶ୍ମଶାନରେ ସେଦିନ ଲୀନ ହୋଇଗଲା ।


ଆଜି ବହୁ ବର୍ଷ ପରେ  ନିଜ ଗାଁ କାଶୀପୁର କୁ ଦେଖିଲେ ଲାଗେ  ମନ୍ଦିରଟି ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସେଇ ଆବେଗ ନାହିଁ। ଆଖପାଖକୁ ଚାହିଁଲେ ଛାତିଟା ଫାଟିଯାଉଛି। କାହିଁ ସେଇ ଲକ୍ଷେ ଚମ୍ପାର ବାସ୍ନା? ଆଜି ସେଇ ଚମ୍ପା ବଣ ନାହିଁ କି ସେଇ ମଣିଷ ନାହାନ୍ତି। ସାରା ଗାଁଟା ଆଜି ଶୂନଶାନ, "ଖାଁ ଖାଁ" କରୁଛି। ମନ୍ଦିର ଚଉତରାରେ ବସି କେବଳ ଲୁହ ଗଡ଼ାଇ ଆଉ ପବନରେ ସେଇ ପୁରୁଣା ଚମ୍ପାର ମହକକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି...।


---


ମାନସ କୁମାର ସାହୁ