Posts

ରାଜା ଘର ଭଣ୍ଡାରି ଓ ସତୀଙ୍କ ସଙ୍କଳ୍ପ

Image
 କାଶୀପୁର କାହାଣୀ  ରାଜା ଘର ଭଣ୍ଡାରି ଓ ସତୀଙ୍କ ସଙ୍କଳ୍ପ ଏବେ ଆସନ୍ତୁ କାଶୀପୁର ନୀଳକଣ୍ଠେଶ୍ୱର ମନ୍ଦିର ନିକଟରେ ଥିବା ଶ୍ମଶାନ ଆଡ଼କୁ, ଯେଉଁଠି ରହିଛି ‘ସତୀଖାଲ’। ଏହି ସ୍ଥାନ ସହ ଜଡ଼ିତ ଅଛି ରାଜା, ପ୍ରଜା ଓ ଏକ ପବିତ୍ର ବଳିଦାନର କାହାଣୀ। ୧୮୪୭ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦର କଥା। ସେତେବେଳେ କାଶୀପୁରର ରାଜା ଘରର ଭଣ୍ଡାରି (କ୍ଷୌରକାର) ଥିଲେ କାର୍ତ୍ତିକ ଦଳେଇଙ୍କ ପରିବାର। ଦିନେ କାର୍ତ୍ତିକ ଦଳେଇଙ୍କ ଜେଜେବାପାଙ୍କର ହଠାତ୍‌ ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଲା। ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ଏହି ଆକସ୍ମିକ ବିୟୋଗରେ ତାଙ୍କ ଜେଜେମା ବିକଳ ନହୋଇ, ଏକ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ନେଲେ। ସେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହ ଚିତାରେ ଆହୁତି ଦେଇ ‘ସତୀ’ ହେବାକୁ ସ୍ଥିର କଲେ। ସେହି ସମୟର ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ, ସତୀ ହେବା ପାଇଁ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାନ ନିରୂପଣ ଓ ପ୍ରକ୍ରିୟା ପାଇଁ ସେ ନିଜେ ଜମି କିଣିବାକୁ ବାହାରିଲେ। ସେହି ସମୟରେ ରାଜା ତ୍ରିଲୋଚନ ସିଂହ ସର୍ବସୁଖ ସମ୍ପନ୍ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସଦାସର୍ବଦା ଚିନ୍ତିତ ରହୁଥିଲେ, କାରଣ ସେ ଥିଲେ ‘ଅପୁତ୍ରିକ’। ରାଜବଂଶର ପ୍ରଦୀପ ଜଳାଇବା ପାଇଁ କୌଣସି ପୁତ୍ର ସନ୍ତାନ ନଥିବାରୁ ସେ ମ୍ରିୟମାଣ ଥିଲେ। ### ୩. ସତୀଙ୍କ ବରଦାନ ଓ ଅଲୌକିକ ସର୍ତ୍ତ ଯେତେବେଳେ କାର୍ତ୍ତିକ ଦଳେଇଙ୍କ ସେହି ଜେଜେମା ସତୀରୂପେ ଦାହ ହେବା ପାଇଁ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଅନୁମତି ମାଗିବାକୁ ଗଲେ, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ମୁଖମଣ୍ଡଳର ଦେଦୀପ୍ୟମାନ ସତୀତ୍ୱର ଆଭା ଦେଖି ରାଜା ଅଭିଭୂତ ...
Post a Comment
Read more

ରକ୍ତର ସ୍ୱାକ୍ଷର: ଆଦିବାସୀ ସେବାମଣ୍ଡଳ

Image
 କାଶୀପୁର କାହାଣୀ ୧୩ # ରକ୍ତର ସ୍ୱାକ୍ଷର: ଆଦିବାସୀ ସେବା ମଣ୍ଡଳ ## ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ: ସଂକଳ୍ପର ପ୍ରଥମ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ସେଦିନ ଥିଲା ୧୯୪୬ ମସିହା ଅଗଷ୍ଟ ୨୫ ତାରିଖ। ଆକାଶରେ ମେଘର କଳା ଅନ୍ଧାର ଥିଲେ ବି, କିଛି ମଣିଷଙ୍କ ଆଖିରେ ଥିଲା ସ୍ୱାଧୀନତା ଓ ସେବାର ଏକ ନୂଆ ଆଲୋକ। 'ଆଦିବାସୀ ସେବା ମଣ୍ଡଳ'ର ପରିଚାଳନା ସଭା ବସିଥିଲା। ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ସମସ୍ତ କର୍ମୀଙ୍କ ଭିତରେ ଥିଲା ଅପୂର୍ବ ଉତ୍ସାହ। ଦେଶ ପାଇଁ, ମାଟି ପାଇଁ ଏବଂ ନିଷ୍ପେଷିତ ଜନତାଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି କରିବାର ସଂକଳ୍ପ ନେଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଗୁରୁ ଦାୟିତ୍ୱ ବଣ୍ଟନ କରାଗଲା। କର୍ମୀମାନଙ୍କର ଅକ୍ଲାନ୍ତ ପରିଶ୍ରମ ରଙ୍ଗ ଆଣିଲା। ଅଳ୍ପ ଦିନ ଭିତରେ, ଅର୍ଥାତ୍ ଅକ୍ଟୋବର ୯ ତାରିଖ ବେଳକୁ ମଣ୍ଡଳର ସଭ୍ୟ ସଂଖ୍ୟା ୪୨୨ରେ ପହଞ୍ଚିଗଲା। କେବଳ ସେତିକି ନୁହେଁ, ଗରିବ ଜନତାଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ ୧୧୫୫ ଟଙ୍କାର ଏକ ସାଧାରଣ ପାଣ୍ଠି ମଧ୍ୟ ସଂଗୃହିତ ହେଲା। ସେହି ସମୟରେ ଏହି ଅର୍ଥର ମୂଲ୍ୟ ଥିଲା ଅନେକ। ସେହି ସଂଗୃହିତ ଅର୍ଥରେ ସ୍ଥାନୀୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ୧୪ ଟି 'ଚାଟଶାଳୀ' ନିର୍ମାଣ କରାଗଲା, ଯେଉଁଠି ଆଦିବାସୀ ଶିଶୁମାନେ ଅକ୍ଷର ଚିହ୍ନିଲେ। ସେହି ଦିନ ୧୨୬ ଜଣ ସ୍ୱେଚ୍ଛାସେବକ ନିଜ ଜୀବନକୁ ବାଜି ଲଗାଇ ମଣ୍ଡଳରେ ଯୋଗ ଦେଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଅନେକ ବୀରାଙ୍ଗନା ମହିଳା ମଧ୍ୟ ସାମିଲ ଥିଲେ। ## ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ: ପରିବର୍ତ୍ତନର ପବନ ଏବଂ ବିପତ୍ତିର କଳାବାଦଲ ସଂଗଠନ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥ...
Post a Comment
Read more

ବୈଦ୍ୟନାଥ ସାଗରର ଢେଉ

Image
 କାଶୀପୁର କାହାଣୀ ୨୮ ବୈଦ୍ୟନାଥ ସାଗରର ଢେଉ ପ୍ରଥମ ପରିଚ୍ଛେଦ: ଏକ ନୂତନ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ (୧୮୪୮ - ୧୮୮୬) ସମୟ ଥିଲା ୧୮୪୮ ମସିହା। କାଶୀପୁରର ମାଟି ସେଦିନ ଏକ ଶୁଭ ସଂକେତ ଦେଉଥିଲା। ତ୍ରିଲୋଚନ ସିଂଙ୍କ ଗୃହରେ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମର କାନ୍ଦ ଶୁଭିଲା। ଜନ୍ମ ନେଲେ ଓଜସ୍ୱୀ ପୁତ୍ର ବୈଦ୍ୟନାଥ ସିଂ। ପିଲାଟି ଦିନରୁ ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଥିଲା ରାଜକୀୟ ତେଜ ଏବଂ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅହେତୁକ ସ୍ନେହ। ସମୟର ଚକ ଘୂରି ଚାଲିଲା। ଦେଖୁ ଦେଖୁ ବୈଦ୍ୟନାଥ ୧୮ ବର୍ଷ ବୟସରେ ପଦାର୍ପଣ କଲେ। ସେଦିନ ଥିଲା ୧୮୬୬ ମସିହାର ଏକ ଗୌରବମୟ ଦିନ। ମାତ୍ର ୧୮ ବର୍ଷର ଜଣେ ତେଜସ୍ୱୀ ଯୁବକ ଭାବେ ବୈଦ୍ୟନାଥ ସିଂ ପ୍ରଥମ କରି କାଶୀପୁରର ଜମିଦାରୀ ସିଂହାସନ ଆରୋହଣ କଲେ। ସେ ଥିଲେ କାଶୀପୁରର ପ୍ରଥମ ପ୍ରକୃତ ଜମିଦାର। ତାଙ୍କ ଶାସନ କାଳରେ କାଶୀପୁରର ସୁନାମ ଚାରିଆଡ଼େ ବ୍ୟାପିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେ ନିଜ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଯେଉଁଥିରୁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କୀର୍ତ୍ତି ଥିଲା କାଶୀପୁରର ପ୍ରବେଶ ପଥରେ ଏକ ବିରାଟ ଜଳାଶୟର ନିର୍ମାଣ, ଯାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ "ବୈଦ୍ୟନାଥ ସାଗର" ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ଦ୍ଵିତୀୟ ପରିଚ୍ଛେଦ: ଆଶଙ୍କାର କଳାବାଦଲ (୧୮୮୫) ଦୀର୍ଘ ଦିନର ସଫଳ ଓ ପ୍ରଜାବତ୍ସଳ ଶାସନ ପରେ, ୧୮୮୫ ମସିହାରେ ବୈଦ୍ୟନାଥ ସିଂଙ୍କ ଜୀବନ ଦୀପ ଲିଭିବାକୁ ବସିଲା। ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ଶୋକର ଛାୟା ଖେଳିଗଲା। ବିଛଣା ଧାରରେ ଠିଆ ହୋଇ କାନ୍ଦ...
Post a Comment
Read more

ଲାଲ୍ ପେଢ଼ି ଏବଂ ସେହି ହଳଦିଆ ଚିଠି

Image
 କାଶୀପୁର କାହାଣୀ ୨୭ ## 🌹 ପରିଚ୍ଛେଦ ୧: ଲାଲ୍ ପେଢ଼ି ଏବଂ ସେହି ହଳଦିଆ ଚିଠି ଆମ ଘର ଆଗରେ ସବୁବେଳେ ଗର୍ବର ସହ ଠିଆ ହୋଇଥାଏ ଗୋଟିଏ ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର ପୋଷ୍ଟଲ୍ ପେଢ଼ି (Mailbox)। ସେଇଟା କେବଳ ଲୁହାର ଏକ ବାକ୍ସ ନଥିଲା, ବରଂ ଥିଲା ସେ ସମୟର ସମ୍ପର୍କର ସେତୁ। ଠିକ୍ ସେମିତି ଆଉ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ପେଢ଼ି ଥାଏ ଗାଁ ର ମୁଖ୍ୟ ପୋଷ୍ଟ ଅଫିସ୍ ସାମ୍ନାରେ। ସେତେବେଳେ ଆଜି ଭଳି ମୋବାଇଲ୍‌ର ରିଂ-ଟୋନ୍ ନଥିଲା କି ହ୍ୱାଟସ୍‌ଆପ୍‌ର ନୀଳ ରଙ୍ଗର ଟିକ୍ ଚିହ୍ନ ନଥିଲା। ସମ୍ପର୍କର ଉଷ୍ମତା ମାପିବା ପାଇଁ ସେତେବେଳେ ସବୁଠାରୁ ଶସ୍ତା ଓ ପ୍ରିୟ ମାଧ୍ୟମ ଥିଲା ସେଇ ପନ୍ଦର ପଇସାର ହଳଦିଆ ପୋଷ୍ଟ କାର୍ଡ। କୋଉ ବନ୍ଧୁବାନ୍ଧବ କିମ୍ବା ସମ୍ପର୍କୀୟଙ୍କ କଥା ମନେପଡ଼ିଲେ, ମନର ସବୁଯାକ ଭାବନାକୁ ସେଇ ଛୋଟ ହଳଦିଆ କାଗଜ ଖଣ୍ଡକରେ ଚାପି ଚାପି ଲେଖିଦେଉ। ତା’ପରେ ଠିକଣା ଲେଖି ସେଇ ଲାଲ୍ ପେଢ଼ି ଭିତରେ ଗଲେଇ ଦେଉ। ସେପଟୁ ବି ମାମୁ, ପିଉସୀ କିମ୍ବା ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ଚିଠି ଆସେ। ଚିଠିର ଅପେକ୍ଷା ଭାରି ମଧୁର ଥିଲା। ଡାକବାଲା (ପୋଷ୍ଟ ପିଅନ) ଯେତେବେଳେ ସାଇକେଲ୍ ଘଣ୍ଟି ବଜାଇ ଆମ ଘର ଆଗ ପେଢ଼ିଟିକୁ ଚାବି ଖୋଲି ଖୋଲନ୍ତି, ଆମେ ପିଲାସବୁ ସେଠି ଗହଳି ଜମେଇ ଦେଉ। "ପେଡ଼ି ଭିତରୁ ଆଜି ଆମର କିଛି ଚିଠି ବାହାରିବ କି?" କାହାର ପରୀକ୍ଷା ରେଜଲ୍ଟ ହେଉ କି କାହାର ଚାକିରିର ଅଫର୍ ଲେଟର, ସବୁ ସେଇ ଡାକରେ ହିଁ ଆସୁଥିଲା। ବେଳେବେଳେ ଟିକେ ଲମ୍ବା ଚିଠି ଲ...
Post a Comment
Read more

ସେହି ପୁରୁଣା ଲଣ୍ଠନ

 କାଶୀପୁର କାହାଣୀ -୨୬ ## ସେହି ପୁରୁଣା ଲଣ୍ଠନ ### ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ: କାଶୀପୁରର ସେହି ଅନ୍ଧାରୁଆ ସଞ୍ଜ ଆଜିକୁ ପ୍ରାୟ କେତେ ବର୍ଷ ତଳର କଥା। କାଶୀପୁର ଗାଁଟି ଆଜି ଭଳି ଚକ୍‌ଚକ୍ କରୁ ନଥିଲା। ବର୍ଷା ହେଉ, ଶୀତ ହେଉ କି ଗରମ— ବିଜୁଳି ଆସିବା ଏକ ବଡ଼ ପର୍ବ ଭଳି ଥିଲା। ପ୍ରାୟ ସମୟ ଗାଁଟା ଅନ୍ଧାରରେ ବୁଡ଼ି ରହୁଥିଲା। ସେତେବେଳେ ମୁଁ ସାତ-ଆଠ ବର୍ଷର କୁନି ପିଲାଟିଏ। ସଞ୍ଜ ନଇଁଲେ ହିଁ ମା’ ମତେ କହିବେ, *"ଆରେ, ବହିବସ୍ତାନିଟା ସାଙ୍ଗରେ ଲଣ୍ଠନଟା ବି ଧର। ଜଗନ୍ନାଥ ସାର୍‌ଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବୁ।"* ସେତେବେଳେ ପିଠିରେ ବହି ବସ୍ତାନି ଆଉ ହାତରେ କିରୋସିନି ଗନ୍ଧାଉଥିବା ସେହି କଳା ଲଣ୍ଠନଟି ଥିଲା ଆମ ପାଠପଢ଼ାର ଏକମାତ୍ର ସାହାରା। ଲଣ୍ଠନର ସେହି କ୍ଷୀଣ ହଳଦିଆ ଆଲୁଅରେ ହିଁ ଗାଁର ସବୁ ପିଲା ରାତିର ଘରକାମ (Homework) ସାରୁଥିଲେ। ### ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ: ଜଗନ୍ନାଥ ସାର୍‌ଙ୍କ ଚାଳିଆ ଓ ଆଲୁଅର ମେଳଣ ଜଗନ୍ନାଥ ସାର୍‌ଙ୍କ ଘର ପିଣ୍ଡାରେ ଆମେ ସବୁ ପିଲା ଧାଡ଼ି ହୋଇ ବସୁ। ସାର୍ ଆମକୁ ଇଂରାଜୀ ଗ୍ରାମାର୍ ଆଉ ସାହିତ୍ୟ ପଢ଼ାନ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଲଣ୍ଠନ ଜଳୁଥାଏ। ପବନ ଅଳ୍ପ ହେଲେ ଲଣ୍ଠନର ଶିଖାଟା ଥରିଉଠେ, ଆଉ ସେହି ଆଲୁଅ-ଛାଇର ଖେଳ ଭିତରେ ଆମେ ଆମ ଭବିଷ୍ୟତ ଗଢ଼ୁଥିଲୁ। କିନ୍ତୁ ଦିନେ ଦିନେ ବଡ଼ ବିପତ୍ତି ଘଟେ। ଅସାବଧାନତା ବଶତଃ କାହାର ଲଣ୍ଠନ କାଚଟି ଫାଟିଯାଏ ବା ଭାଙ୍ଗିଯାଏ। କାଚ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ ଲ...
Post a Comment
Read more

କାଶୀପୁରର ସେହି ଝିପିରି ବର୍ଷା ଓ ସ୍କୁଲ୍ ସଂଗ୍ରାମ

Image
 କାଶୀପୁର କାହାଣୀ -୨୫ # କାଶୀପୁରର ସେହି ଝିପିରି ବର୍ଷା ଓ ସ୍କୁଲ୍ ସଂଗ୍ରାମ ### ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ: ସ୍ମୃତିର ସହର କାଶୀପୁର ତିରିଶ ବର୍ଷ ତଳର କଥା। କାଶୀପୁରର ଆକାଶ ସବୁବେଳେ ମେଘୁଆ, ଆଉ ଧରାପୃଷ୍ଠ ଝିପିରି ଝିପିରି ବର୍ଷାରେ ସନ୍ତସନ୍ତିଆ। ସେତେବେଳେ ମୁଁ ପଞ୍ଚମ ଶ୍ରେଣୀର ଛାତ୍ର। ଶରୀରରେ ଟିକେ ଦୁର୍ବଳ ଆଉ ଶାନ୍ତ ପ୍ରକୃତିର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମନରେ ମୋର ଥିଲା ଅଦମ୍ୟ ଉତ୍ସାହ। ବକ୍ତୃତା ହେଉ କି ଗୀତ, ସ୍କୁଲର ସବୁ ସାଂସ୍କୃତିକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ମୁଁ ଭାଗ ନେଉଥିଲି। ଶ୍ରେଣୀରେ ଭଲ ପାଠ ପଢ଼ୁଥିବାରୁ ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଆଖିର ମୁଁ ପ୍ରିୟ ଛାତ୍ର ଥିଲି। ସେତେବେଳେ ଆମ ୟୁ.ପି. ସ୍କୁଲର ପ୍ରଧାନ ଶିକ୍ଷକ ଥିଲେ **ନବୀନ ଦଣ୍ଡସେନା ସାର୍**। ତାଙ୍କର ଦକ୍ଷ ପରିଚାଳନା ସହିତ ନଳିନୀ ସାର୍, ବାସୁ ସାର୍, ବୁଟି ସାର୍ ଏବଂ ବାସନ୍ତୀ ଦିଦି—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଅହେତୁକ ସ୍ନେହ କରୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସେହି ଆଦର କାଶୀପୁରର ବର୍ଷାଦିନିଆ ଶୀତଳତାକୁ ମଧ୍ୟ ଉଷୁମ କରି ରଖୁଥିଲା। ### ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ: ପ୍ରଥମ ପୁରସ୍କାର ଓ ସେହି କମ୍ପାସ୍ ମୋ ଜୀବନର ସେହି ସ୍ମୃତି ଆଜି ବି ମୋ ମନରେ ତାଜା ଅଛି। ସ୍କୁଲର ଏକ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ମୁଁ ଜୀବନର ପ୍ରଥମ ଗୀତ ଗାଇଥିଲି। ମୋର ସେହି କୁନି କଣ୍ଠରେ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଭାବଭରା ଗୀତ ଗାଇଥିଲି— > **"ତୁ କାହିଁକି କଳା ହେଲୁ କହ କାଳିଆ...!"**  ସେଦିନ ମୁଁ ସ୍କୁଲରେ ପ୍ରଥମ ପୁରସ୍କ...
Post a Comment
Read more

କାଶୀପୁରର ସେଇ ପୁରୁଣା ଛତା

 କାଶୀପୁର କାହାଣୀ -୨୪ କାଶୀପୁରର ସେଇ ପୁରୁଣା ଛତା ମାନସ କୁମାର ସାହୁ  ପ୍ରଥମ ପରିଚ୍ଛେଦ:  ମେଘୁଆ ପିଲାଦିନ ଆଉ ନନା ଙ୍କ କଟକଣା ଆଜିକୁ ବହୁ ବର୍ଷ ତଳର କଥା। କାଶୀପୁର ଗାଁର ସେଇ ସନ୍ତସନ୍ତିଆ ଗଳି, ମାଟିର ବାସ୍ନା ଆଉ ଆକାଶରେ ସବୁବେଳେ ଜମି ରହୁଥିବା କଳା ମେଘ। ମୁଁ ସେତେବେଳେ ବହୁତ ଛୋଟ ଥିଲି, ଆଉ ଶରୀରରେ ଥିଲି ଟିକେ ଦୁର୍ବଳ। ଗାଁର ଅନ୍ୟ ପିଲାମାନେ ଯେତେବେଳେ ବର୍ଷାରେ ଭିଜି ଭିଜି ଦାଣ୍ଡରେ କାଦୁଅ ଖେଳୁଥିଲେ, ମୋ ପାଇଁ ସେତେବେଳେ କଟକଣା ଥିଲା ସବୁଠୁ ଅଧିକ। ମେଘ ଖଣ୍ଡେ ଦେଖିଲେ ନନା ଧାଇଁ ଆସି ହାତରେ ବଢ଼େଇ ଦେଉଥିଲେ ସେଇ କଳା କପଡ଼ାର ବଡ଼ ଛତାଟାକୁ। ଖରା ହେଉ, ବର୍ଷା ହେଉ କି କାକର ପଡୁଥିବା ଶୀତ ଦିନ— ସେଇ ଛତାଟା ସବୁବେଳେ ମୋ ସାଥୀ ହୋଇ ରହୁଥିଲା। ଗାଁର ସାଙ୍ଗମାନେ ମୋତେ ଦେଖିଲେ ଦାଣ୍ଡରେ ଚିଡ଼ାଉଥିଲେ, "ଏଇ ଦେଖ, ଛତା ସାହୁ ଆସିଲା!" ସେତେବେଳେ ମନରେ ଭୀଷଣ ରାଗ ଆସୁଥିଲା। ରାଗ ଆସୁଥିଲା ସେଇ ଛତା ଉପରେ,  ଆଉ ମୋର ସେଇ ଦୁର୍ବଳ ଶରୀର ଉପରେ। ଭାବୁଥିଲି, କେବେ ମୁଁ ବଡ଼ ହେବି ଆଉ ଏହି ଛତା କବଳରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବି? ହାଇସ୍କୁଲ୍‌ରେ ପଢ଼ିଲା ବେଳେ ଆମର ଗଣେଶ ସାର୍ ମଧ୍ୟ ମୋର ଏଇ ଅଭ୍ୟାସକୁ ଦେଖି କେତେବେଳେ କେମିତି ହସୁଥିଲେ, ହେଲେ ସେଥିରେ ଅପାର ସ୍ନେହ ଥିଲା। ଦ୍ୱିତୀୟ ପରିଚ୍ଛେଦ:  ବଜାରର ସେଇ ଫଳ ଦୋକାନୀ ସମୟ ବଦଳିଲା। ମୁଁ ବଡ ହେଲି, ଚାକିରି କଲି। ଜୀବନର ଏହି ଦୌଡ଼ାଦ...
Post a Comment
Read more