କାଶୀପୁର କାହାଣୀ -୨
## ସେହି ପୁରୁଣା ଲଣ୍ଠନ
### ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ: କାଶୀପୁରର ସେହି ଅନ୍ଧାରୁଆ ସଞ୍ଜ
ଆଜିକୁ ପ୍ରାୟ କେତେ ବର୍ଷ ତଳର କଥା। କାଶୀପୁର ଗାଁଟି ଆଜି ଭଳି ଚକ୍ଚକ୍ କରୁ ନଥିଲା। ବର୍ଷା ହେଉ, ଶୀତ ହେଉ କି ଗରମ— ବିଜୁଳି ଆସିବା ଏକ ବଡ଼ ପର୍ବ ଭଳି ଥିଲା। ପ୍ରାୟ ସମୟ ଗାଁଟା ଅନ୍ଧାରରେ ବୁଡ଼ି ରହୁଥିଲା। ସେତେବେଳେ ମୁଁ ସାତ-ଆଠ ବର୍ଷର କୁନି ପିଲାଟିଏ।
ସଞ୍ଜ ନଇଁଲେ ହିଁ ମା’ ମତେ କହିବେ, *"ଆରେ, ବହିବସ୍ତାନିଟା ସାଙ୍ଗରେ ଲଣ୍ଠନଟା ବି ଧର। ଜଗନ୍ନାଥ ସାର୍ଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବୁ।"*
ସେତେବେଳେ ପିଠିରେ ବହି ବସ୍ତାନି ଆଉ ହାତରେ କିରୋସିନି ଗନ୍ଧାଉଥିବା ସେହି କଳା ଲଣ୍ଠନଟି ଥିଲା ଆମ ପାଠପଢ଼ାର ଏକମାତ୍ର ସାହାରା। ଲଣ୍ଠନର ସେହି କ୍ଷୀଣ ହଳଦିଆ ଆଲୁଅରେ ହିଁ ଗାଁର ସବୁ ପିଲା ରାତିର ଘରକାମ (Homework) ସାରୁଥିଲେ।
### ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ: ଜଗନ୍ନାଥ ସାର୍ଙ୍କ ଚାଳିଆ ଓ ଆଲୁଅର ମେଳଣ
ଜଗନ୍ନାଥ ସାର୍ଙ୍କ ଘର ପିଣ୍ଡାରେ ଆମେ ସବୁ ପିଲା ଧାଡ଼ି ହୋଇ ବସୁ। ସାର୍ ଆମକୁ ଇଂରାଜୀ ଗ୍ରାମାର୍ ଆଉ ସାହିତ୍ୟ ପଢ଼ାନ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଲଣ୍ଠନ ଜଳୁଥାଏ। ପବନ ଅଳ୍ପ ହେଲେ ଲଣ୍ଠନର ଶିଖାଟା ଥରିଉଠେ, ଆଉ ସେହି ଆଲୁଅ-ଛାଇର ଖେଳ ଭିତରେ ଆମେ ଆମ ଭବିଷ୍ୟତ ଗଢ଼ୁଥିଲୁ।
କିନ୍ତୁ ଦିନେ ଦିନେ ବଡ଼ ବିପତ୍ତି ଘଟେ। ଅସାବଧାନତା ବଶତଃ କାହାର ଲଣ୍ଠନ କାଚଟି ଫାଟିଯାଏ ବା ଭାଙ୍ଗିଯାଏ। କାଚ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ ଲଣ୍ଠନ ଲିଭିଯାଏ। ସେତେବେଳେ ଆଜି ଭଳି କାହା ପାଖରେ ମୋବାଇଲ୍ ଫ୍ଲାସ୍ଲାଇଟ୍ ନଥିଲା କି ଦୋକାନରୁ ତୁରନ୍ତ ନୂଆ କାଚ ଆଣିବା ସହଜ ନଥିଲା।
### ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ: ସ୍ନେହର ସେହି ନିଷ୍କପଟ ଆଲୁଅ
ଲଣ୍ଠନ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ ସେହି ପିଲାଟି ମନଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦକାନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ। ହେଲେ ସେହି ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ ହିଁ ପ୍ରକୃତ ସ୍ନେହର ଆଲୁଅ ଜଳିଉଠେ। ପାଖରେ ବସିଥିବା ଆଉ ଜଣେ ସାଙ୍ଗ ତୁରନ୍ତ କହିବ, *"ଆରେ ତୁ କାନ୍ଦୁଛୁ କାହିଁକି? ମୋ ଲଣ୍ଠନଟାକୁ ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କ ମଝିରେ ରଖିଦେଉଛି, ତୁ ବି ପଢ଼, ମୁଁ ବି ପଢ଼ିବି।"*
ସେତେବେଳେ ପିଲାଙ୍କ ମନରେ କୌଣସି କପଟତା, ଈର୍ଷା ବା ଅହଂକାର ନଥିଲା। ଜଣକର ଆଲୁଅରେ ଆଉ ଜଣେ ନିଜ ବହି ପଢୁଥିଲା। ସେହି ଲଣ୍ଠନର ଧୂଆଁ ଆମ ନାକରେ ପଶୁଥିଲା, କପାଳରେ କଳା ଦାଗ ଲାଗୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେହି କଳା ଭିତରେ ବି ଆମ ସମ୍ପର୍କ ସବୁଠୁ ସଫା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା।
### ଚତୁର୍ଥ ଅଧ୍ୟାୟ: ଆଧୁନିକତାର ଚମକ ଓ ହଜିଯାଇଥିବା ସେହି ମଣିଷପଣିଆ
ସମୟ ବଦଳିଗଲା। କାଶୀପୁର ଗାଁକୁ ବିଜୁଳି ଆସିଲା। ଲଣ୍ଠନ ଜାଗାରେ ଇନଭର୍ଟର, ଏଲ୍.ଇ.ଡି (LED) ବଲ୍ବ ଏବଂ ମୋବାଇଲ୍ ଫୋନ୍ ଆସିଗଲା। ଆଜି ଗାଁର କୌଣସି କୋଣରେ ଆଉ ଅନ୍ଧାର ନାହିଁ। ଆଜିର ପିଲାମାନେ ଏସି ରୁମ୍ରେ ବସି ଦାମୀ ଆଲୁଅରେ ପଢୁଛନ୍ତି।
> ହେଲେ, ଆଜି ଚାରିଆଡ଼େ ବିଜୁଳିର ଚମକ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପିଲାମାନଙ୍କ ଭିତରେ ସେହି ପୁରୁଣା ଦିନର ସ୍ନେହ, ଆଦର ଆଉ ସହାନୁଭୂତି ଆଉ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ।
ଆଜି ପ୍ରତିଯୋଗିତାର ଅନ୍ଧାର ସମସ୍ତଙ୍କ ମନକୁ ଗ୍ରାସ କରିଛି। ଜଣେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଈର୍ଷା କରୁଛି। କାହାର ପାଠପଢ଼ାରେ ଅସୁବିଧା ହେଲେ, ଆଉ ଜଣେ ସାହାଯ୍ୟର ହାତ ବଢ଼ାଇବାକୁ କୁଣ୍ଠାବୋଧ କରୁଛି।
### ଉପସଂହାର
ଆଜି ମୁଁ ସେହି ପୁରୁଣା ଦିନକୁ ମନେ ପକାଇଲେ ଆଖିରୁ ଦୁଇ ଟୋପା ଲୁହ ଗଡ଼ିଯାଏ। ସେହି ପୁରୁଣା ଲଣ୍ଠନଟି ହୁଏତ ଆଜି କାହାର ଘର କୋଣରେ ଭଙ୍ଗା ମୁଣ୍ଡାରେ ପଡ଼ିଥିବ, କିମ୍ବା କାହାର ଆଟୁ ଉପରେ ଧୂଳି ଜମି ରହିଥିବ। ହେଲେ ମୋ ପାଇଁ ସେହି ଲଣ୍ଠନ କେବଳ ଏକ ବସ୍ତୁ ନଥିଲା, ସେଇଟା ଥିଲା ନିଷ୍କପଟ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ, ସ୍ନେହ ଓ ମାନବିକତାର ସେହି ଅଲିଭା ପ୍ରତୀକ। ସେହି ଆଲୁଅ ଆଜିର ଲାଇଟ୍ ଠାରୁ ହଜାରେ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲା।
---
ମାନସ କୁମାର ସାହୁ
No comments:
Post a Comment