ଲାଲ୍ ପେଢ଼ି ଏବଂ ସେହି ହଳଦିଆ ଚିଠି

 କାଶୀପୁର କାହାଣୀ ୧୨

## 🌹 ପରିଚ୍ଛେଦ ୧: ଲାଲ୍ ପେଢ଼ି ଏବଂ ସେହି ହଳଦିଆ ଚିଠି

ଆମ ଘର ଆଗରେ ସବୁବେଳେ ଗର୍ବର ସହ ଠିଆ ହୋଇଥାଏ ଗୋଟିଏ ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର ପୋଷ୍ଟଲ୍ ପେଢ଼ି (Mailbox)। ସେଇଟା କେବଳ ଲୁହାର ଏକ ବାକ୍ସ ନଥିଲା, ବରଂ ଥିଲା ସେ ସମୟର ସମ୍ପର୍କର ସେତୁ। ଠିକ୍ ସେମିତି ଆଉ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ପେଢ଼ି ଥାଏ ଗାଁ ର ମୁଖ୍ୟ ପୋଷ୍ଟ ଅଫିସ୍ ସାମ୍ନାରେ। ସେତେବେଳେ ଆଜି ଭଳି ମୋବାଇଲ୍‌ର ରିଂ-ଟୋନ୍ ନଥିଲା କି ହ୍ୱାଟସ୍‌ଆପ୍‌ର ନୀଳ ରଙ୍ଗର ଟିକ୍ ଚିହ୍ନ ନଥିଲା। ସମ୍ପର୍କର ଉଷ୍ମତା ମାପିବା ପାଇଁ ସେତେବେଳେ ସବୁଠାରୁ ଶସ୍ତା ଓ ପ୍ରିୟ ମାଧ୍ୟମ ଥିଲା ସେଇ ପନ୍ଦର ପଇସାର ହଳଦିଆ ପୋଷ୍ଟ କାର୍ଡ।

କୋଉ ବନ୍ଧୁବାନ୍ଧବ କିମ୍ବା ସମ୍ପର୍କୀୟଙ୍କ କଥା ମନେପଡ଼ିଲେ, ମନର ସବୁଯାକ ଭାବନାକୁ ସେଇ ଛୋଟ ହଳଦିଆ କାଗଜ ଖଣ୍ଡକରେ ଚାପି ଚାପି ଲେଖିଦେଉ। ତା’ପରେ ଠିକଣା ଲେଖି ସେଇ ଲାଲ୍ ପେଢ଼ି ଭିତରେ ଗଲେଇ ଦେଉ। ସେପଟୁ ବି ମାମୁ, ପିଉସୀ କିମ୍ବା ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ଚିଠି ଆସେ। ଚିଠିର ଅପେକ୍ଷା ଭାରି ମଧୁର ଥିଲା। ଡାକବାଲା (ପୋଷ୍ଟ ପିଅନ) ଯେତେବେଳେ ସାଇକେଲ୍ ଘଣ୍ଟି ବଜାଇ ଆମ ଘର ଆଗ ପେଢ଼ିଟିକୁ ଚାବି ଖୋଲି ଖୋଲନ୍ତି, ଆମେ ପିଲାସବୁ ସେଠି ଗହଳି ଜମେଇ ଦେଉ। "ପେଡ଼ି ଭିତରୁ ଆଜି ଆମର କିଛି ଚିଠି ବାହାରିବ କି?" କାହାର ପରୀକ୍ଷା ରେଜଲ୍ଟ ହେଉ କି କାହାର ଚାକିରିର ଅଫର୍ ଲେଟର, ସବୁ ସେଇ ଡାକରେ ହିଁ ଆସୁଥିଲା। ବେଳେବେଳେ ଟିକେ ଲମ୍ବା ଚିଠି ଲେଖିବା ପାଇଁ ଆମେ ସବୁଜ ରଙ୍ଗର 'ଇନଲ୍ୟାଣ୍ଡ ଲେଟର' (ଅନ୍ତର୍ଦେଶୀୟ ପତ୍ର) ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲୁ। ଆଉ ନୂଆବର୍ଷ ଆସିଲେ ଗ୍ରୀଟିଙ୍ଗସ୍ କାର୍ଡରେ ଭଳିକି ଭଳି ସୁନ୍ଦର ଢେଗ ଓ ସାୟରୀ ଲେଖି ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ଭିତରେ ବାଣ୍ଟିବାରେ ଯେଉଁ ଆନନ୍ଦ ଥିଲା, ତାହା ଆଜିର ଡିଜିଟାଲ୍ ଜମାନାରେ କାହିଁ!

କିନ୍ତୁ ସେଦିନ ଦ୍ୱିପ୍ରହରରେ ଗୋଟିଏ ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଘଟଣା ଘଟିଲା।

ଡାକବାଲା ହାତରୁ ବୋଉ ଗୋଟିଏ ପୋଷ୍ଟ କାର୍ଡ ଆଣିଲା। କାର୍ଡଟିକୁ ଦେଖୁ ଦେଖୁ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ଏକ ଅଜଣା ଶିହରଣ ଖେଳିଗଲା। ସେ ଜମାନାରେ ଗୋଟେ ଅଲିଖିତ ନିୟମ ଓ ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା— ଯଦି ପୋଷ୍ଟ କାର୍ଡର ଚାରି କଣରେ ରଙ୍ଗ କରାଯାଇଥାଏ, ତେବେ ବୁଝିବାକୁ ହେବ ଯେ ସେଥିରେ କାହାର ମରଣ ଖବର ଅଛି। ସେଦିନର ସେଇ ହଳଦିଆ କାର୍ଡର ଚାରିପାଖ ସେମିତି ହିଁ ରଙ୍ଗ ହୋଇଥିଲା।

ଚିଠିଟି ଆସିଥିଲା ଜେ.କେ. ପୁର (JK Pur) ରୁ। ପିଉସୀ ପଠେଇଥିଲେ। ମୁଁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଚିଠିର ଧାଡ଼ିଗୁଡ଼ିକୁ ପଢ଼ିଲି। ଉପରେ ଲେଖାଥିଲା— *"ସବୁ କେମିତି ଅଛ?..."* କିନ୍ତୁ ତା’ ତଳକୁ ଯେଉଁ ବାକ୍ୟଟି ଲେଖାଥିଲା, ତାହା ପଢ଼ିବା ମାତ୍ରେ ଆମ ପାଦ ତଳୁ ମାଟି ଖସିଗଲା। ସେଥିରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଲେଖାଥିଲା: **"ମୀନା ଆଉ ଏ ଦୁନିଆରେ ନାହିଁ।"** ମୀନା ନାନୀ! ମୋର ନିଜ ଭଉଣୀ ଭଳି। ଜୀବନରେ ଏତେ ଚଞ୍ଚଳ ଓ ସଦାହାସ୍ୟମୟୀ ଝିଅ ମୁଁ ଦେଖିନଥିଲି। ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଖବରକୁ ମୁଁ ସହଜରେ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିଲି ନାହିଁ। ବୋଉ ଏବଂ ବଡ଼ମାଙ୍କ କାନ୍ଦ ବୋବାଳିରେ ସାରା ଘର ଫାଟି ପଡ଼ିଲା। କାଳବିଳମ୍ବ ନକରି, ଆମେ ସେଇ ସ୍ଥିତିରେ ହିଁ ଜେ.କେ. ପୁର ଅଭିମୁଖେ ବାହାରିଲୁ।

## 🌹 ପରିଚ୍ଛେଦ ୨: ଆତୁର ଯାତ୍ରା ଓ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ

ସେତେବେଳେ କାଶୀପୁରରୁ ରାୟଗଡ଼ା ଦେଇ ଜେ.କେ. ପୁର ଯିବା ଏତେ ସହଜ ନଥିଲା। ବସରେ ପ୍ରାୟ ୬ ଘଣ୍ଟାର ଦୀର୍ଘ ଓ କ୍ଲାନ୍ତିକର ଯାତ୍ରା। ବସର ଝରକା ବାହାରକୁ ଚାହିଁ ମୋ ମନ ଭିତରେ କେବଳ ମୀନା ନାନୀର ସେଇ ନିଷ୍ପାପ ଚେହେରା ଭସିଉଠୁଥାଏ। ବୋଉ ଓ ବଡ଼ମା ଲୁଗା କାନିରେ ଆଖି ପୋଛୁଥାନ୍ତି।

ବସରୁ ଓହ୍ଲାଇବା ପରେ ଆମେ ଗୋଟିଏ ଚଳନ୍ତି ଟ୍ରେକର (Tracker) ଧରିଲୁ। ଜେ.କେ. ପୁରରେ ପହଞ୍ଚୁ ପହଞ୍ଚୁ ସେତେବେଳକୁ ରାତି ଅନ୍ଧାର ମାଡ଼ି ଆସିଥିଲା। ଆମେ ସମସ୍ତେ ଭାବୁଥିଲୁ, ନାନୀର ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତ ତାକୁ ଦେଖିପାରିଲୁନି, ଏବେ ବୋଧହେଉ ତାର ନିଶ୍ଚଳ ଶରୀରଟାକୁ ବି ଦେଖିବାକୁ ପାଇବୁ କି ନାହିଁ। ମନରେ ଅସହ୍ୟ କଷ୍ଟ ଓ ଆଖିରେ ଲୁହ ନେଇ ଆମେ ନାନୀଙ୍କ ଘର ଗଳି ଭିତରକୁ ପଶିଲୁ।

କିନ୍ତୁ ନାନୀଙ୍କ ଘର ଦାଣ୍ଡରେ ପହଞ୍ଚି ଆମେ ଯାହା ଦେଖିଲୁ, ସେଥିରେ ଆମ ଆଖି ଆମକୁ ବିଶ୍ୱାସ ହେଲାନି! ସମସ୍ତେ ଭୟ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚକିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଜଡ଼ ପାଲଟିଗଲୁ।

ଘର ସାମ୍ନା ଦାଣ୍ଡ ପିଣ୍ଡାରେ ଆରାମରେ ବସି ମୀନା ନାନୀ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ କୁଣ୍ଡାଉଥିଲେ! ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବିତ, ସୁସ୍ଥ ଏବଂ ସେମିତି ଚଞ୍ଚଳ ଥିଲେ।

ଆମକୁ ସେମିତି ହତବାକ୍ ହୋଇ ଠିଆ ହୋଇଥିବାର ଦେଖି ମୀନା ନାନୀ ତାଙ୍କର ସେଇ ପୁରୁଣା ଢଙ୍ଗରେ ଖିଲିଖିଲି ହୋଇ ହସିଉଠିଲେ। ଆମ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଶୁଖିନଥାଏ, ହେଲେ ସେପଟେ ନାନୀଙ୍କର ସେଇ ନିଷ୍ପାପ ହସ ଦେଖି ଆମେ ସମସ୍ତେ ବାକଚତୁର ହୋଇ ଠିଆ ହୋଇଥାଉ। ପରେ ଯେତେବେଳେ ପିଉସୀଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା ହେଲୁ, ସେତେବେଳେ ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ଚିଠିର ପ୍ରକୃତ ଓ ରହସ୍ୟମୟ କାହାଣୀ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲା।

## 🌹 ପରିଚ୍ଛେଦ ୩: କାଉ ଯୁଳ ରହସ୍ୟ

ତାହା କୌଣସି ଶତ୍ରୁତା ବା ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକର କାରସାଦି ନଥିଲା, ବରଂ ଥିଲା ସେ ସମୟର ସରଳ ମଣିଷଙ୍କ ମନର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଲୋକବିଶ୍ଵାସର ପରିଣତି।

ଘଟଣାଟି ଥିଲା ଏମିତି— ସେଦିନ ପିଉସୀ ବାହାରେ କାମ କରୁଥିବା ବେଳେ ହଠାତ୍ ଏକାସାଙ୍ଗରେ ଦୁଇଟି କାଉ— ଅର୍ଥାତ୍ **'କାଉ ଯୁଲ' (ଜୁଡ଼ା କାଉ)** ଦେଖିଦେଇଥିଲେ। ଗାଁ ଗଣ୍ଡାରେ ସେତେବେଳେ ଏକ ଦୃଢ଼ ପାରମ୍ପରିକ ବିଶ୍ଵାସ ଥିଲା ଯେ, ଯଦି କେହି ଏକାସାଙ୍ଗରେ 'କାଉ ଯୁଳ' ଦେଖିଦିଏ, ତେବେ ତାହା କୌଣସି ଅଶୁଭ ବା ମୃତ୍ୟୁର ସଙ୍କେତ ଆଣିଥାଏ। ଏହି ଅଶୁଭ ବିପଦକୁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରୁ ଟାଳିବା ପାଇଁ, ତୁରନ୍ତ କାହା ପାଖକୁ ଏକ ଚିଠି ଲେଖି, ସେଥିରେ ମୃତ୍ୟୁର ମିଛ ଖବର ଲେଖି ପୋଷ୍ଟ କରିଦେବାକୁ ପଡ଼େ। ଏପରି କଲେ ସେହି ଅଶୁଭ ଗ୍ରହଦଶା କୁଆଡ଼େ କଟିଯାଏ ଏବଂ ପରିବାର ରକ୍ଷା ପାଇଯାଏ।

ସେଇ ଅଜଣା ଭୟରେ ଏବଂ ସେହି ସରଳ ବିଶ୍ଵାସର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ପିଉସୀ ନିଜେ ହିଁ ସେଇ ହଳଦିଆ କାର୍ଡଟି ଆଣିଥିଲେ। ମନର ବ୍ୟାକୁଳତା ଭିତରେ କାଳେ କ’ଣ ଅମଙ୍ଗଳ ହୋଇଯିବ, ସେ ନିଜେ ହିଁ କାର୍ଡର ଚାରିକଣକୁ ରଙ୍ଗ କରିଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ନିଜେ ହିଁ ଲେଖିଦେଇଥିଲେ— *"ମୀନା ଆଉ ଏ ଦୁନିଆରେ ନାହିଁ।"*

ସେହି କାଉ ଯୁଳର ମାୟା ଆମକୁ କାଶୀପୁରରୁ ରାୟଗଡ଼ା ଦେଇ ଜେ.କେ. ପୁର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୌଡ଼େଇ ଆଣିଥିଲା। ଆଜି ଭାବିଲେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗେ, ସେ ସମୟର ମଣିଷଙ୍କ ମନ କେତେ ସରଳ ଓ ନିଷ୍ପାପ ଥିଲା! ଗୋଟିଏ କାଉ ଯୁଲ ଦେଖି ମଣିଷର ହୃଦସ୍ପନ୍ଦନ ବଢ଼ିଯାଉଥିଲା, ଆଉ ଗୋଟିଏ ହଳଦିଆ ଚିଠି ପୂରା ପରିବାରକୁ ଏକାଠି କରିଦେଉଥିଲା।

ଆଜି ସେଇ ଡାକ ପେଢ଼ି ନାହିଁ କି ସେଇ କାଉଯୁଳ କୁ ନେଇ ଡରିଯିବାର ସରଳତା ମଧ୍ୟ ଆଉ ଆଧୁନିକ ଦୁନିଆରେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଜୀବନ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ସେଇ ଆଶା-ଆଶଙ୍କାର ଦୋଳନ ଭିତରେ, ଆମକୁ ଦେଖି ନାନୀଙ୍କର ସେଇ ଖିଲିଖିଲି ହସ ଆଜି ବି ମୋ ସ୍ମୃତିର ଆଲବମ୍‌ରେ ସବୁଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ରହିଛି...।

ମାନସ କୁମାର ସାହୁ