କାଶୀପୁର କାହାଣୀ -୬
## ପ୍ରଥମ ପରିଚ୍ଛେଦ: ଗାଁର ମୂରବୀ ଓ ସଙ୍ଗାତ ସମ୍ପର୍କ
କାଶୀପୁର ଖଣ୍ଡମଣ୍ଡଳରେ ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଥିଲେ ଏକମାତ୍ର ଭଣ୍ଡାରି ପରିବାର। ଗାଁଯାକର ଖିଅର କାମ ସେହି ଗୋଟିଏ ପରିବାର ହିଁ କରୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ପରିଚୟ କେବଳ ସେତିକିରେ ସୀମିତ ନଥିଲା। ପିଲାଙ୍କ ଝଡ଼ାଫୁଙ୍କା ହେଉ, ବାହାଘର ବେଳେ ବେଦୀ-ମୁକୁଟ ସଜାଇବା ହେଉ କିମ୍ବା ଗାଁରେ କାହା ଘରେ ଚୋରି ହେଲେ ଚୋର ଧରିବାକୁ କୁଲାରେ କଇଁଚି ବୁଲାଇବା— ସବୁଥିରେ ସେହି ପରିବାର ହିଁ ଥିଲା ଗାଁର ଭରସା। ସେହି ପରିବାରର ମୂରବୀ ଥିଲେ ନାଥ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ‘ନାଥ ବଡ଼ବାପା’ ବୋଲି ଡାକୁଥିଲି।
ଆମ ଜେଜେବାପା ଆଉ ତାଙ୍କ ବାପା କୁଆଡ଼େ ପିଲାବେଳର ସଙ୍ଗାତ ଥିଲେ। ସେଇ ସମ୍ପର୍କର ଡୋରି ଏମିତି ଛନ୍ଦି ହୋଇ ରହିଥିଲା ଯେ, ପିଲାବେଳୁ ମୁଁ ଦେଖି ଆସିଛି— ନାଥ ବଡ଼ବାପା ଆମ ପାଇଁ ନିଜର ଜଣେ ମୂରବୀ ସଦୃଶ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ନେହ ଆଉ ଗାଁ ପ୍ରତି ଥିବା ଆପଣାପଣରେ କେବେ ହେଲେ କମି ଦେଖାଯାଇ ନଥିଲା।
---
## ଦ୍ୱିତୀୟ ପରିଚ୍ଛେଦ: ସେବା ଓ ମାନବିକତାର ସେଇ ଦିନଗୁଡ଼ିକ
ସେତେବେଳେ ଗାଁ ମେଡିକାଲର ବାତାବରଣ ବହୁତ ନିଆରା ଥିଲା। ମେଡିକାଲକୁ ଯେଉଁ ଡାକ୍ତର, କମ୍ପାଉଣ୍ଡର ଆଉ ନର୍ସ ଆସୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଗାଁ ଲୋକଙ୍କର ବହୁତ ଯତ୍ନ ନେଉଥିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ଏକ ପରିବାର ଭଳି ଚଳୁଥିଲେ। ସେ ଚୌଧୁରୀ ଡାକ୍ତର ବାବୁ ହୁଅନ୍ତୁ, କମ୍ପାଉଣ୍ଡର କପିଲ ଆଜ୍ଞା, ସେଠୀ ଆଜ୍ଞା କିମ୍ବା ହେମ୍ରମ୍ ଦିଦି— ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଗାଁ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅଫୁରନ୍ତ ସ୍ନେହ ଭରି ରହିଥିଲା।
ମୋର ଆଜି ବି ସ୍ପଷ୍ଟ ମନେଅଛି, ଦିନେ ସେଠୀ ଆଜ୍ଞା ମେଡିକାଲରୁ ଫେରିବା ବେଳେ ବନ୍ଧ ସାହିରେ ତାଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଭାଲୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲା। ଗାଁ ଲୋକେ ସେଦିନ ଜୀବନ ବିକଳରେ ଧାଇଁଯାଇ ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ। ସେହିପରି ମୋ ସାଙ୍ଗ କାଳିଆ ଘରେ ଦିନେ ସମସ୍ତେ ଅଜାଣତରେ ବିଷାକ୍ତ ଛତୁ ଖାଇଦେଇଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତର ଥିବାବେଳେ, ଏହି ମେଡିକାଲ କର୍ମଚାରୀମାନେ ଦିନରାତି ଏକ କରି ସେମାନଙ୍କର ସେବାଯତ୍ନ କରିଥିଲେ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇଥିଲେ। ସାହୁ କମ୍ପାଉଣ୍ଡର ବାବୁ ମଧ୍ୟ ଠିକ୍ ସେମିତି ଜଣେ ପରୋପକାରୀ ମଣିଷ ଥିଲେ।
---
## ତୃତୀୟ ପରିଚ୍ଛେଦ: ବିଜ୍ଞାନ ଓ ବିଶ୍ୱାସର ନିବିଡ଼ତା
ଗାଁରେ ଚୌଧୁରୀ ସାର୍ ଟିକେ ଅଲଗା ସ୍ୱଭାବର ଥିଲେ। ସେ ନାଥ ବଡ଼ବାପାଙ୍କ ଝଡ଼ାଫୁଙ୍କାକୁ ‘ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ’ ବୋଲି କହୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭିତରେ ଭିତରେ ଉଭୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅନାବିଳ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସମ୍ପର୍କ ଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ଚୌଧୁରୀ ସାର୍ଙ୍କ ନିଜ ପିଲା ଜ୍ୱର କିମ୍ବା କୌଣସି ଅସୁସ୍ଥତା ଯୋଗୁଁ କିଛି ଖାଉ ନଥିଲା, ସେତେବେଳେ ସେ ସବୁ ଯୁକ୍ତି ଭୁଲି ନିଜେ ତାଙ୍କ ପିଲାକୁ ନାଥ ବଡ଼ବାପାଙ୍କ ଘରକୁ ଝଡ଼ାଇବା ପାଇଁ ନେଇଯାଉଥିଲେ। ସେହିପରି ନାଥ ବଡ଼ବାପାଙ୍କ ଘରେ କାହାର ଦେହ ଖରାପ ହେଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଥମେ ଚୌଧୁରୀ ସାର୍ଙ୍କ ପାଖକୁ ହିଁ ଦୌଡ଼ୁଥିଲେ। ବିଜ୍ଞାନ ଓ ପରମ୍ପରା ଏମିତି ଏକାଠି ହୋଇ କାଶୀପୁରକୁ ଏକ ସୂତ୍ରରେ ବାନ୍ଧି ରଖିଥିଲା।
---
## ଚତୁର୍ଥ ପରିଚ୍ଛେଦ: ଏକ ଯୁଗର ଅବସାନ
ସମୟର ଚକ ବୁଲିଗଲା, ଆଉ ସେହି ସୁନେଲୀ ଦିନଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଦୁଃଖର କଳାବାଦଲ ମାଡ଼ିଆସିଲା। କିଛି ଦିନ ହେବ ନାଥ ବଡ଼ବାପା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଆରପାରିକୁ ଚାଲିଗଲେଣି। ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ କାଶୀପୁରର ସେହି ପୁରୁଣା ପରମ୍ପରା, ସ୍ନେହ ଆଉ ସାମ୍ରାଜ୍ୟରେ ଏକ ବିରାଟ ଶୂନ୍ୟତା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି।
ଗାଁର ସେହି ଏକମାତ୍ର ଭଣ୍ଡାରି ପରିବାରର ମୂରବୀ ଆଜି ଆଉ ନାହାନ୍ତି ସତ, କିନ୍ତୁ କାଶୀପୁରର ମାଟିରେ ଏବଂ ଜେଜେବାପାଙ୍କ ସଙ୍ଗାତ ସମ୍ପର୍କର କଥାରେ ନାଥ ବଡ଼ବାପା ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଅମର ହୋଇ ରହିବେ।
---
> **ଉପସଂହାର:**
> ମଣିଷ ଚାଲିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ତା’ର ମଣିଷପଣିଆ ଆଉ ଗାଁ ପ୍ରତି ଥିବା ଅବଦାନ କେବେ ଲିଭିଯାଏ ନାହିଁ। ନାଥ ବଡ଼ବାପାଙ୍କ ଅମର ଆତ୍ମାକୁ ଭଗବାନ ସଦ୍ଗତି ଓ ଶାନ୍ତି ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ।
---
No comments:
Post a Comment