କାଶୀପୁର କାହାଣୀ -୫
# କାଶୀପୁରର ସେହି ଝିପିରି ବର୍ଷା ଓ ସ୍କୁଲ୍ ସଂଗ୍ରାମ
### ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ: ସ୍ମୃତିର ସହର କାଶୀପୁର
ତିରିଶ ବର୍ଷ ତଳର କଥା। କାଶୀପୁରର ଆକାଶ ସବୁବେଳେ ମେଘୁଆ, ଆଉ ଧରାପୃଷ୍ଠ ଝିପିରି ଝିପିରି ବର୍ଷାରେ ସନ୍ତସନ୍ତିଆ। ସେତେବେଳେ ମୁଁ ପଞ୍ଚମ ଶ୍ରେଣୀର ଛାତ୍ର। ଶରୀରରେ ଟିକେ ଦୁର୍ବଳ ଆଉ ଶାନ୍ତ ପ୍ରକୃତିର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମନରେ ମୋର ଥିଲା ଅଦମ୍ୟ ଉତ୍ସାହ। ବକ୍ତୃତା ହେଉ କି ଗୀତ, ସ୍କୁଲର ସବୁ ସାଂସ୍କୃତିକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ମୁଁ ଭାଗ ନେଉଥିଲି। ଶ୍ରେଣୀରେ ଭଲ ପାଠ ପଢ଼ୁଥିବାରୁ ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଆଖିର ମୁଁ ପ୍ରିୟ ଛାତ୍ର ଥିଲି।
ସେତେବେଳେ ଆମ ୟୁ.ପି. ସ୍କୁଲର ପ୍ରଧାନ ଶିକ୍ଷକ ଥିଲେ **ନବୀନ ଦଣ୍ଡସେନା ସାର୍**। ତାଙ୍କର ଦକ୍ଷ ପରିଚାଳନା ସହିତ ନଳିନୀ ସାର୍, ବାସୁ ସାର୍, ବୁଟି ସାର୍ ଏବଂ ବାସନ୍ତୀ ଦିଦି—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଅହେତୁକ ସ୍ନେହ କରୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସେହି ଆଦର କାଶୀପୁରର ବର୍ଷାଦିନିଆ ଶୀତଳତାକୁ ମଧ୍ୟ ଉଷୁମ କରି ରଖୁଥିଲା।
### ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ: ପ୍ରଥମ ପୁରସ୍କାର ଓ ସେହି କମ୍ପାସ୍
ମୋ ଜୀବନର ସେହି ସ୍ମୃତି ଆଜି ବି ମୋ ମନରେ ତାଜା ଅଛି। ସ୍କୁଲର ଏକ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ମୁଁ ଜୀବନର ପ୍ରଥମ ଗୀତ ଗାଇଥିଲି। ମୋର ସେହି କୁନି କଣ୍ଠରେ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଭାବଭରା ଗୀତ ଗାଇଥିଲି—
> **"ତୁ କାହିଁକି କଳା ହେଲୁ କହ କାଳିଆ...!"**
ସେଦିନ ମୁଁ ସ୍କୁଲରେ ପ୍ରଥମ ପୁରସ୍କାର ପାଇଥିଲି। ପୁରସ୍କାର ଆକାରରେ ମୋତେ ମିଳିଥିଲା ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର କମ୍ପାସ୍ (ଜ୍ୟାମିତି ବାକ୍ସ)। ଜୀବନର ସେହି ପ୍ରଥମ ପୁରସ୍କାର, ସେହି କମ୍ପାସ୍ ଟି ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି କୋହିନୂର ହୀରାଠାରୁ କମ୍ ନଥିଲା। ସେହି ସାହସ ଆଉ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ମୋତେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାର ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥିଲା।
### ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ: ଭୁଶୁଡ଼ିଲା ସ୍ୱପ୍ନର ପ୍ରାଚୀର
କିନ୍ତୁ ସ୍ୱପ୍ନର ସେହି ଦୁନିଆରେ ହଠାତ୍ ବିପତ୍ତି ମାଡ଼ିଆସିଲା। ବର୍ଷ ତମାମ ଲାଗି ରହୁଥିବା ସେହି ଅବିଶ୍ରାନ୍ତ ଝିପିରି ବର୍ଷା ଦିନେ ଆମ ଉପରେ ଦାଉ ସାଧିଲା। ପୁରୁଣା ଆମ ସ୍କୁଲ ଘରର କାନ୍ଥଟି ସେହି ଲଗାତାର ବର୍ଷା ସହି ନପାରି ହଠାତ୍ ଭୁଶୁଡ଼ି ପଡ଼ିଲା। ପିଲାମାନେ ଅସହାୟ ହୋଇ ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ, ଗୁରୁଜୀମାନଙ୍କ ମୁହଁରେ ଥିଲା ଗଭୀର ଚିନ୍ତା। କିନ୍ତୁ ସେହି ଅସହାୟତାକୁ ସଂଗ୍ରାମର ଶକ୍ତିରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାକୁ ବାହାରିଲେ ଆମ ଗାଁର କିଛି ସାହସୀ ଯୁବକ।
### ଚତୁର୍ଥ ଅଧ୍ୟାୟ: ଅଣ୍ଟା ଭିଡ଼ିଲେ ଟୁକୁ ଭାଇ
ସ୍କୁଲର ଏଭଳି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ଟୁକୁ ଭାଇ ଆଉ ସ୍ଥିର ହୋଇ ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ସ୍କୁଲ ଘର ମରାମତି ଦାବିରେ ଆନ୍ଦୋଳନ କରିବାକୁ ଅଣ୍ଟା ଭିଡ଼ିଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ନେତୃତ୍ୱ ନେବାକୁ ଆଗେଇ ଆସିଲେ ଟୁନା ଭାଇ ଓ ପଦ ଭାଇନା। ସ୍କୁଲ ସାମ୍ନାରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଆମରଣ ଅନଶନ। ମୁଁ ସେତେବେଳେ ପ୍ରଥମ ପୁରସ୍କାର ପାଇଥିବା ସେହି ସାହସୀ ପିଲାଟିଏ, ମୋ ସ୍କୁଲ ପାଇଁ ମୋ ମନରେ ମଧ୍ୟ ତେଜ ଥିଲା। ସେଥିପାଇଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେହି ଅନଶନରେ ସାମିଲ ହୋଇଗଲି।
### ପଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟ: ଭଙ୍ଗା ସ୍କୁଟର ଓ ପୋଲିସର ଅଟକ
ଆନ୍ଦୋଳନର ବାର୍ତ୍ତା ସବୁଆଡ଼େ ପହଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ଆମେ ଗୋଟିଏ ଭଙ୍ଗା ସ୍କୁଟରରେ ବସି ଗାଁ ଗାଁ ବୁଲି ପ୍ରଚାର କରୁଥିଲୁ। ମୁଁ ସେହି ସ୍କୁଟର ପଛରେ ବସି ସାହସର ସହ ସ୍ଲୋଗାନ ଦେଉଥାଏ। ବାଟରେ ପୋଲିସ ଆମକୁ ଅଟକାଇଲା। ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ପୋଲିସବାବୁମାନେ ମୋତେ ଦେଖି ନରମି ଗଲେ। ଏତେ ଛୋଟ ପିଲାଟିଏ ନିଜ ସ୍କୁଲ ପାଇଁ ଲଢୁଛି ଦେଖି, ସେମାନେ ମୋତେ କେବଳ 'ଛୋଟ ପିଲା' ଭାବି ଆଦରରେ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲେ।
### ଷଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାୟ: ବିଜୟର ଉଲ୍ଲାସ
ଲଗାତାର ତିନି ଦିନର ସେହି କଠିନ ଅନଶନ ଓ ଜନସଂଗ୍ରାମ ଆଗରେ ଶେଷରେ ସରକାର ଆମ ଦାବି ଗ୍ରହଣ କଲେ ଏବଂ ସ୍କୁଲ ଘର ମରାମତି ପାଇଁ ଲିଖିତ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଲେ। ଅଳ୍ପ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ଆମ ସ୍କୁଲ ଘର ପୁଣି ଥରେ ନୂଆ ରୂପରେ ଗଢ଼ା ହେଲା। ସେଦିନ ମୋ କୁନି ମନରେ ଯେଉଁ ଖୁସି ଓ ଆତ୍ମସନ୍ତୋଷ ଥିଲା, ତାହା ମୋ ଜୀବନର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ବିଜୟ ଥିଲା।
---
**ଉପସଂହାର:**
ଆଜି ତିରିଶ ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକୁ ମନେ ପକାଏ, ମୋ ଆଖି ଓଦା ହୋଇଯାଏ ଆଉ ଛାତି ଗର୍ବରେ ଫୁଲି ଉଠେ। ପ୍ରଧାନ ଶିକ୍ଷକ ନବୀନ ଦଣ୍ଡସେନା ସାର୍ଙ୍କ ଶୃଙ୍ଖଳା, ନଳିନୀ ସାର୍ ଆଦି ଗୁରୁଜୀମାନଙ୍କର ସ୍ନେହ, ଟୁକୁ ଭାଇ, ଟୁନା ଭାଇ ଓ ପଦ ଭାଇନାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ ମୋତେ ଜୀବନର ପ୍ରଥମ ସଂଗ୍ରାମ ଶିଖାଇଥିଲା। କାଶୀପୁରର ସେହି ଝିପିରି ବର୍ଷା, ମୋର ସେହି ପ୍ରଥମ "କାଳିଆ ଗୀତ", ପୁରସ୍କାରର ସେହି "କମ୍ପାସ୍" ଆଉ ଭଙ୍ଗା ସ୍କୁଟରର ସ୍ମୃତି ମୋ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣିମ ଓ ଅମୂଲ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ହୋଇ ସଦା ସର୍ବଦା ରହିବ।
--
ମାନସ କୁମାର ସାହୁ
No comments:
Post a Comment