ଗୁଳିଗୁମାର ରକ୍ତତୀର୍ଥ

 କାଶୀପୁର କାହାଣୀ ୧୮

# ଗୁଳିଗୁମାର ରକ୍ତତୀର୍ଥ

ଗୁଳିଗୁମା ଗାଁର ସେହି ସଞ୍ଜ ଦେଖୁଦେଖୁ ରକ୍ତମୁଖା ହୋଇଉଠିଲା। ଆକାଶରେ କାଳବୈଶାଖୀର କଳାହାଣ୍ଡିଆ ମେଘ ଜମାଟ ବାନ୍ଧୁଥିବା ବେଳେ, ଗାଁ ଦାଣ୍ଡରେ ଶୁଭୁଥିଲା ବୁଟ୍ ଜୁତାର କର୍କଶ ଶବ୍ଦ ଏବଂ କିଛି ଅମାନୁଷିକ ଚିତ୍କାର। ଟିକ୍ରି ପୋଲିସର ଏକ ସଶସ୍ତ୍ର ବାହିନୀ ସେଦିନ ସଂଗ୍ରାମୀ ପଦ୍ମଲୋଚନ ପାତ୍ରଙ୍କ ଘର ଚାରିପଟେ ଘେରି ଯାଇଥିଲେ।

ପଦ୍ମଲୋଚନ ଥିଲେ ସେହି ମାଟିର ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଅଙ୍ଗାର, ଯିଏ ଦରବାର ସରକାର ଓ ଶୋଷଣ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସାରା ଅଞ୍ଚଳକୁ ଜାଗ୍ରତ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଗିରଫ କରିବା ପୋଲିସ ପାଇଁ ସହଜ ନଥିଲା। କିଛି ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ସେହି ଗୁଳିଗୁମା ଗାଁରେ ହିଁ ମାଜିଷ୍ଟ୍ରେଟ୍ ଏବଂ ପୋଲିସ୍ ତାଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଆସିଥିବା ବେଳେ, ପଦ୍ମଲୋଚନ ନିଜ ସୁଚତୁର ବୁଦ୍ଧି ବଳରେ ମୁଣ୍ଡରେ ପଗଡି, କାନ୍ଧରେ ଟାଙ୍ଗିଆ ଓ ଅଣ୍ଟାରେ ଲେଙ୍ଗୁଟୀ ପିନ୍ଧି ଜଣେ ସାଧାରଣ ଆଦିବାସୀ ବେଶରେ ସେମାନଙ୍କ ଆଖିରେ ଧୂଳି ଦେଇ ବାହାରି ଆସିଥିଲେ। ସେ ନିଜେ ହିଁ ଆଦିବାସୀ ଭାଷାରେ "ସେ ଏଠାରେ ନାହିଁ" ବୋଲି ପୋଲିସକୁ କହି ସେମାନଙ୍କ ଗାଡ଼ିରେ ବସି ଚତୁରତାର ସହ ରାୟଗଡ଼ା ଖସି ଯାଇଥିଲେ। ଏପରିକି ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିବା ପାଇଁ ଭବାନୀପାଟଣା ସରକାର ୧୦୦୦ ଟଙ୍କାର ପୁରସ୍କାର ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଛଦ୍ମବେଶରେ ସେହି ଭବାନୀପାଟଣା ଗଡ଼କୁ ଯାଇ ଗୁପ୍ତ ତଥ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରୁଥିଲେ।

କିନ୍ତୁ ସଂଗ୍ରାମୀର ଏହି ଚତୁରତା ଓ ବୀରତ୍ୱର ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବାକୁ ପୋଲିସ ବାଛିନେଲା ତାଙ୍କର ଅସହାୟ ପରିବାରକୁ।

"ବାହାରକୁ ବାହାର୍..." ପୋଲିସର ଗର୍ଜନରେ ଗୁଳିଗୁମାର ସେହି ଛୋଟ ମାଟିଘରଟି କମ୍ପି ଉଠିଲା। ପଦ୍ମଲୋଚନଙ୍କୁ ନପାଇ ପୋଲିସ ବାହିନୀ ତାଙ୍କ ଘର ଭିତରେ ପଶି ସମସ୍ତ ଶସ୍ୟାଦି ବାଜ୍ୟାପ୍ତ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପୂର୍ବ ବର୍ଷର କଷ୍ଟାର୍ଜିତ ଧାନତକ ସେମାନେ ଜବତ କରି ଶଙ୍କରଡ଼ା ମଠକୁ ପଠାଇ ଦେଲେ। କେବଳ ସେତିକି ନୁହେଁ, ଅତି ଅମାନୁଷିକ ଭାବେ ପଦ୍ମଲୋଚନଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ତାଙ୍କର ଦୁଇ କୋମଳମତି କନ୍ୟା ଏବଂ ଏକମାତ୍ର ଶିଶୁ ପୁତ୍ରକୁ ଧକ୍କା ମାରି ଘରୁ ବାହାର କରିଦିଆଗଲା।

ସେତେବେଳକୁ ବାହାରେ ମୂଷଳଧାରାରେ ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ନିଜର ବୋଲି କହିବାକୁ କେହି ନଥିଲେ। ଚାରିଆଡ଼େ ଭୟର ବାତାବରଣ। ଆଶ୍ରୟ ଆଶାରେ ସେହି ଅସହାୟ ମା’ ନିଜ ତିନି ସନ୍ତାନକୁ ଧରି ଗୁଳିଗୁମାରୁ ରାୟଗଡ଼ା ଅଭିମୁଖେ ପାଦ ବଢ଼ାଇଲା। ରାସ୍ତାରେ ପ୍ରବଳ କାଳବୈଶାଖୀର ପବନ, ଅନ୍ଧାର ଏବଂ ବର୍ଷାର ପ୍ରକୋପ। ବର୍ଷାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିଜି, ଥଣ୍ଡାରେ କାଲୁଆ ହୋଇଯାଉଥିବା ସେହି ଛୋଟ ପୁଅଟି ମା’ର ଛାତିକୁ ଆଉ ଅଧିକ ଜାବୁଡ଼ି ଧରିଲା। କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତି ଓ ଶାସକର କ୍ରୂରତା ସେହି କୋମଳ ଶରୀର ସହ୍ୟ କରିପାରିଲାନି। ଚାଲୁ ଚାଲୁ ରାସ୍ତା ଉପରେ ହିଁ ସେହି ସଂଗ୍ରାମୀଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ପୁତ୍ର ଶେଷ ନିଶ୍ୱାସ ତ୍ୟାଗ କଲା।

ଦେଶ ପାଇଁ ଲଢୁଥିବା ସଂଗ୍ରାମୀ ଜଣକ ଯେତେବେଳେ ରାୟଗଡ଼ାରୁ ଫେରୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ପାଦ ସ୍ଥାଣୁ ହୋଇଗଲା। ବିଜୁଳିର ଆଲୁଅରେ ସେ ଦେଖିଲେ, ଗୁଳିଗୁମାର ସେହି ବୀର ସୈନିକର ସ୍ତ୍ରୀ ନିଜର ମୃତ ପୁତ୍ରକୁ କୋଳରେ ଧରି ପଥର ପାଲଟି ଯାଇଛନ୍ତି। ପାଖରେ ବସି ଦୁଇ କନ୍ୟା ବିକଳରେ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି।

ପଦ୍ମଲୋଚନ ତାଙ୍କ ମୃତ ପୁଅର ନିଷ୍ପ୍ରାଣ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ। ସେ ଅନୁଭବ କଲେ, ସଂଗ୍ରାମୀ ଯେତେବେଳେ ଦେଶ ପାଇଁ ଛିଡ଼ା ହୁଏ, ସେ କେବଳ ନିଜେ ବଳିଦାନ ଦିଏନାହିଁ, ବରଂ ତା’ର ପରିବାର ମଧ୍ୟ ପ୍ରତି ପଲରେ ନିଜ ରକ୍ତ ଓ ଲୁହର ଆହୁତି ଦେଇଥାଏ। ଗୁଳିଗୁମାର ସେହି ରାସ୍ତା ଆଜି କେବଳ ଏକ ପଥ ନଥିଲା, ତାହା ଥିଲା ଏକ ପରିବାରର ଉଜାଡ଼ିଯିବାର ଏବଂ ମାତୃଭୂମି ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିବା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ତ୍ୟାଗର ମୂକ ସାକ୍ଷୀ।

ଏଭଳି ଜଣେ ମହାନ୍ ବୀର ଙ୍କୁ ମୋର ହୃଦୟ ରୁ ପ୍ରଣାମ 🙏🙏

ମାନସ କୁମାର ସାହୁ